Adwokat – Niemcy – Blog

Archiv für April 2010

CMR to skrót od francuskiego Convention relative au contrat de transport international de marchandises par route (pol. Konwencja o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów). CMR to konwencja regulująca wiele problemów dot. prawa transportowego.

Aby CMR miało zastosowanie, muszą być spełnione następujące warunki:

• przewóz towarów odbywa się za określoną płatnością (entgeltliche Beförderung von Gütern);
• przewóz odbywa się pojazdem kołowym;
• miejsce załadunku i miejsce rozładunku leżą w dwóch różnych państwach, z których co najmniej jedno jest sygnatariuszem CMR. Nie ma tu znaczenia miejsce zamieszkania czy narodowość stron.

Artykuł 1 wyłącza zastosowanie konwencji w przypadku przewozów pocztowych, przewozu zwłok oraz przeprowadzek.

Umowa przewozu (frachtowa) jest umową konsensualną. Nie ma żadnego przepisu regulującego szczególny sposób jej zawarcia. Do zawarcia umowy dochodzi w wyniku dwóch zgodnych orzeczeń woli, załadowcy i przewoźnika. List przewozowy poświadcza zawarcie umowy frachtu i nawet jeśli w jakimś stopniu jest on niepełny, nie zmienia to faktu, że obowiązują uregulowania CMR. CMR reguluje np. zagadnienie odszkodowania wynikającego z zawarcie umowy przewozu.

Konwencja, co często w prawie ma ogromne znaczenie, podaje definicję legalną pojazdu kołowego. Powinno to wykluczać problemy z interpretacją przepisów.

Strony nie mogą zawierać między sobą żadnych umów, które wyłączałyby stosowanie CMR. Wyjątek od tej zasady przewidziano jednak, np. w przypadku małego ruchu granicznego.

CMR/ Inkaso w Niemczech

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

Dowiedz się więcej: Zobowiązania transportowe w prawie niemieckim, Prawo transportowe w Niemczech, Niemieckie prawo transportowe, CMR – obowiązywanie, wprowadzenie, CMR – odpowiedzialność przewoźnika, Umowa spedycji w prawie niemieckim, Inkaso w przypadku zlecenia transportu w Niemczech.

Jako ugodę określa się w prawie niemieckim pewien rodzaj umowy, której strony umawiają się w celu ponownego określenia wzajemnie obowiązujących praw i obowiązków. Jeśli ugoda jest zawierana w związku z toczącym się przed niemieckim sądem sporem, ma ona podwójny charakter: czynności procesowej oraz materialnej czynności prawnej.

Ugoda musi być zawarta w formie protokołu, w którym uwzględnia się tylko okoliczności istotne dla sprawy. Są to m.in. określenie miejsca oraz daty, dane osobowe sędziego, przedstawiciela (np. adwokata), świadków, czy też podanie stwierdzające, że w postępowaniu uczestniczyły tylko strony albo że było ono otwarte dla osób trzecich.

Ugoda kończy spór i jest tytułem wykonawczym (§794 ZPO).

Z ugodą ściśle wiąże się pojęcie mediacji. Mediacja w ramach postępowania pojednawczego, którą prowadzi upoważniony do tego mediator, daje stronom możliwość zakończenia sporu, dzięki pomocy kompetentnej w rozstrzyganiu sporów osoby trzeciej. Celem takiego postępowania jest rozdzielenie płaszczyzn sporu, doprowadzenie do wyrównania interesów stron oraz znalezienie neutralnych kryteriów osądu sporu.  Mówi się tu o takim rozwiązaniu, które byłoby satysfakcjonujące dla obu stron. Korzyści płynące z pozaprocesowego charakteru mediacji to m.in. uniknięcie przewlekania spraw przed sądami, a często również niższe koszty postępowania.

Prawnik niemiecki A. Martin – Kanzlei Berlin – Stettin – Löcknitz

Umowa spedycji jest transakcją handlową, w której spedytor zleca przesłanie jakiegoś dobra za odpowiednim wynagrodzeniem. Wiąże się ona ściśle z niemieckim prawem transportowym (Transportrecht).

Umowa ta jest uregulowana w przepisach niemieckiej ustawy Handelsgesetzbuch (HGB), która reguluje sprawy takie, jak: określenie zadań, odpowiedzialności, czy płatności.

Wyekspediowanie obejmuje organizację transportu, ale może zawierać również inne usługi. Ustawa określa trzy fazy obowiązków spedytora. Są to:

• faza planowania (Planungsphase): określenie środków oraz dróg transportu;
• faza realizacji (Realisierungsphase): wybór wykonawcy, zawarcie umów, udzielenie informacji i wskazówek;
• faza zabezpieczenia (Sicherungsphase): w której określić można sposób regulowania sposób naprawienia szkód.

W dalszej części HGB określone są również prawa spedytora do rozszerzenia o dalsze świadczenia. Prawa te nie występują zamiast umowy głównej, ale obok niej i można z nich korzystać tylko, jeśli zostaną włączone do umowy i są związane ze świadczeniem usług transportowych. Są to m.in. ubezpieczenie (Versicherung), pakowanie (Verpackung), czy oznakowanie (Kennzechnung).

Wyjątkowo ważną rolę odgrywa tu zasada mówiąca, że spedytor musi dbać o interesy wysyłającego ( § 454 Abs. 4 HGB).

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

Dowiedz się więcej: Zobowiązania transportowe w prawie niemieckim, Prawo transportowe w Niemczech, Niemieckie prawo transportowe, CMR – obowiązywanie, wprowadzenie, CMR – odpowiedzialność przewoźnika, Umowa spedycji w prawie niemieckim, Inkaso w przypadku zlecenia transportu w Niemczech.

Niemieckie służby celne (w skrócie często zwane „Zoll”), założone w 1949r., podlegają, obok wielu innych instytucji, niemieckiemu ministrowi finansów.

Zadania, jakie stawia się przed tą instytucją, to m.in. egzekwowanie ceł, nadzorowanie przestrzegania zakazów i ograniczeń w międzypaństwowej wymianie towarów (np. rozpowszechniony przemyt papierosów do Niemiec), czy też w pewnym stopniu walka z nielegalnym zatrudnieniem w Niemczech (Schwarzarbeit in Deutschland).

Bundeszollverwaltung posiada częściowo zbliżone kompetencje do niemieckiej policji landowej i federalnej. Ze względu na kompetencje w sferze podatkowej, służba ta zakresem zadań zbliża się z kolei do organów podatkowych. Struktura tej instytucji jest trójstopniowa:

- najniższe stopniem są örtliche Behörden, na poziomie których wyróżnia się: Zollämter, Hauptzollämter oraz Zollfahndungsämter;

- kolejny, wyższy stopień stanowią Mittelbehörde, wyróżniający pięciu Bundesfinanzdirektoren, Zollkriminalamt, oraz Bundesoberbehörde, który składa się z Bundesmonopolverwaltung für Branntwein;

- najwyższym organem w hierarchii jest Federalne Ministerstwo Finansów (Bundesministerium der Finanzen- Abteilung III).

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

Zgodnie z niemiecką ustawą o ustroju sądów (Gerichtsverfassungsgesetz), sąd rodzinny stanowi część sądu rejonowego (Amtsgericht) i zajmuje się sprawami dotyczącymi rodziny.

Ta sama ustawa stanowi, że czynności dot. spraw rodzinnych (np. negocjacje, przesłuchania) nie należą do spraw publicznych. Publiczność musi jednak zostać dopuszczona na ogłoszenie wyroku.

Według nowej ustawy (weszła w życie 1.01.2009 r. –  Gesetz über das Verfahren in Familiensachen und in den Angelegenheiten der freiwilligen Gerichtsbarkeit) orzeczeniami sądów rodzinnych mogą być już tylko postanowienia, a nie wyroki, jak to miało miejsce wcześniej.

Zachowana jest klasyczna hierarchia sądów – instancją wyższą dla sądów rodzinnych, działających w ramach Amtsgericht są tzw. Zivilsenat sądów okręgowych (Oberlandesgericht).

Dla Polaków mieszkających w Niemczech, ale blisko granicy z Polską (m.in. w Pasewalku, Löcknitz, Neubrandenburgu) w sprawach rodzinnych właściwe będą sądy: Familiengericht przy Amtsgericht w Pasewalku (Grünstrasse 11a, 17309 Pasewalk) oraz Familiengericht przy Amtsgericht w Neubrandenburgu (Friedrich-Engels-Ring 19, 17033 Neubrandenburg).

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

Dowiedz się więcej: Władza rodzicielska w Niemczech, Aufstockungsunterhalt w prawie niemieckim, Alimenty w Niemczech, Finansowanie rozwodu, Rozwód w Niemczech, Zrzeczenie się spadku – niemieckie prawo spadkowe, Właściwość miejscowa sądu niemieckiego, Zachowek – der Pflichtteil,