Adwokat – Niemcy – Blog

Archiv für Juni 2010

Roszczenie o spełnienie świadczenia jest wykluczone, jeśli jest ono dla dłużnika lub innej osoby niemożliwe do spełnienia. Nie miałoby to żadnego sensu żądanie od kogoś wypełnienie obowiązku, jeśli nie da się tego zrobić. Niemożliwość świadczenia (która powstała po zawarciu umowy) znosi więc obowiązek świadczenia.

To, czy w danym przypadku będzie mowa o obiektywnej niemożliwości świadczenia zależy w dużej mierze od tego, co należało świadczyć. Jeśli przedmiot zobowiązania określony jest co do gatunku (np. konieczność dostarczenia 10kg jabłek), to przepisy prawa niemieckiego inaczej odniosą się do dłużnika, niż jakby przedmiot miałby być określony co do  tożsamości (określony przez indywidualne cechy, np. gdy przedmiotem umowy sprzedaży jest konkretny dom).

Zdjęcie z dłużnika obowiązku świadczenia sprawia, że także i on nie może domagać się świadczenia od drugiej strony- traci przysługujące mu roszczenie. Dzieje się tak z faktu, że byłoby to niesprawiedliwością, jeśli w przypadku obustronnej czynności, tylko jedna z nich (po zwolnieniu z obowiązku drugiej) byłaby zobowiązana do świadczenia.

Jeśli sam dłużnik przyczynił się do zaistnienia okoliczności, w której świadczenie stało się niemożliwe (np. zburzył dom, który miał sprzedać), możliwe jest wyciągnięcie wobec niego konsekwencji – drugiej stronie czynności może przysługiwać roszczenie o odszkodowanie.

Niemiecki kodeks cywilny (BGB) przewiduje, że dłużnik może odmówić świadczenie również wtedy, kiedy byłoby ono dla niego wyjątkowo niekorzystne (gdyby istniała duża dysproporcja świadczeń między stronami czynności prawnej).

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

Zobacz więcej: Zwłoka dłużnika, AGB – ogólne warunki umów, Unieważnienie umowy, Umowa o dzieło, Umowa spedycji wg prawa niemieckiego, Wymagania formalne umów, Umowy polsko- niemieckie.

Umowa o dzieło (Werkvertrag) jest formą umowy o świadczenie wzajemne, w której jedna strona zobowiązuje się wykonania jakiejś pracy (np. naprawy samochodu) na rzecz drugiej strony, w zamian za określone wynagrodzenie. Umowa ta dotyczy określonego rezultatu ( a nie próby doprowadzenia do niego), którego brak może stanowić podstawę do unieważnienia umowy czy żądania odszkodowania.

Przedmiotem dość częstych umów o dzieło w Niemczech są m.in. usługi budowlane, naprawy, usługi rzemieślnicze czy transportowe.

Każda umowa o dzieło powinna zawierać kilka niezbędnych elementów, do których zalicza się m.in.:

• dokładne określenie przedmiotu świadczenia (co należy zrobić);
• ustalenie terminu i kosztów;
• gwarancję;
• sposób wypowiedzenia umowy czy np. sposób płatności.

Niemiecka ustawa stanowi, że przedmiotem umowy o dzieło może być zarówno wyprodukowanie oraz zmiana rzeczy, jak i inny rezultat, do którego doprowadza się poprzez pracę lub wykonanie usługi.

Umowa o dzieło, jeśli dotyczy praw własności intelektualnych (autorskich), może być połączona z umową o przekazanie tych praw.

Jak określa § 631 BGB (niemieckiego kodeksu cywilnego), dzięki umowie o dzieło dochodzi do powstania zobowiązania każdej strony: do wykonania dzieła, a drugiej do wynagrodzenia wykonawcy.

Prawnik niemiecki Andreas Martin – Kancelaria Prawna w Niemczech

Zobacz również:  Ochrona konsumenta w Niemczech. Umowy polsko- niemieckie, Umowa najmu w prawie niemieckim, Odszkodowanie w Niemczech., Wymagania formalne umów.

Areszt tymczasowy (die Untersuchungshaft / U-Haft) jest jednym ze środków zapobiegawczych, którego celem jest zapobieżenie ewentualnemu popełnieniu czynu przestępnego. Ponieważ jest to dość rygorystyczny środek, dlatego może o nim postanowić wyłącznie sędzia w nakazie aresztowania. Wydanie postanowienia następuje najczęściej przed ujęciem, do którego kompetencje ma niemiecka policja lub prokurator.

Paragraf 112 StPO (Strafprozessordnung)- niemieckiego kodeksu postępowania karnego w dużej mierze reguluje instytucję tymczasowego aresztowania.

W celu uniknięcia nadużywania tymczasowego aresztowania, kodeks przewiduje, że można je zastosować wobec osoby podejrzanego o popełnienie przestępstwa, o ile istnieje do tego ustawowo przewidziana podstawa.

Paragraf definiuje kolejno, kiedy powstaje podstawa dla aresztowania (Haftgrund). Jest tak, jeśli,

-> sprawca zbiegł lub się ukrywa;

-> istnieje niebezpieczeństwo, że sprawca może zbiec w czasie prowadzenia postępowania (Fluchtgefahr);

-> zachowanie sprawcy uzasadnia zastosowanie tymczasowego aresztowania, jeśli ten miałby niszczyć lub fałszować  dowody, wpływać na świadków, współsprawców lub na  biegłych, czy dopuszczać się innych podobnych zachowań (mataczenie), przez co mogłoby dojść to utrudnienia postępowania, a nawet nieujawnienia prawdy.

Co do zasady ustawodawca niemiecki ustanowił maksymalną długość tymczasowego aresztowania na 6 miesięcy. Wyższy Sąd Krajowy (Oberlandesgericht) może jednak ten okres przedłużyć z ważnych dla postępowania powodów.

Areszt w Niemczech.

Nie można postanowić o zastosowaniu tymczasowego aresztowania, jeśli środek ten byłby nieodpowiedni w stosunku do popełnionego czynu czy oczekiwanej kary, np. nie można go zastosować, jeśli ktoś dopuścił się kradzieży lizaka w sklepie spożywczym.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

Dowiedz się więcej: Europejski nakaz aresztowania – Europäischer Haftbefehl, Areszt w Niemczech – Haft in Deutschland.

Rozporządzenie ostatniej woli może zostać zaskarżone, jeśli spadkodawca był w błędzie co do treści swego oświadczenia woli. Możliwe jest to również, jeśli spadkodawca w ogóle nie chciał wydać takiego oświadczenia woli i można przyjąć, że nie złożyłby go, jeśli miałbym pełną wiedzę co do stanu faktycznego. To samo dotyczy sytuacji, gdy spadkodawca wydał rozporządzenie ostatniej woli będąc w błędzie co do założeń lub oczekiwania występowania (lub niewystępowania) pewnych okoliczności, a także jeśli wydał to rozporządzenie w wyniku groźby bezprawnej.

Rozporządzenie ostatniej woli można zaskarżyć również wtedy, gdy spadkodawca pominął w nim uprawnionego do zachowku, który żył w momencie śmierci spadkodawcy, a o którym spadkodawca nie wiedział lub który urodził się po śmierci spadkodawcy albo po tym czasie stał się upoważniony do zachowku. Zaskarżenie jest jednak niemożliwe, jeśli można przyjąć, że spadkodawca nawet gdyby wiedział o istnieniu takiego uprawnionego do zachowku, i tak nie zmieniłby treści rozporządzenia ostatniej woli.

Do zaskarżenia uprawniony jest ten, w którego interesie leży zniesienie rozporządzenia ostatniej woli. Zaskarżenie rozporządzenia ostatniej woli, w wyniku którego ustanawia się spadek, lub w wyniku którego ustawowy spadkobierca jest wyłączony ze spadkobrania, a także jeśli ustanawia ono wykonawcę testamentu albo tego typu rozporządzenie znosi, następuje poprzez oświadczenie przed sądem spadkowym (Nachlassgericht).

Zaskarżenie takie można wnieść tylko w okresie jednego roku. Upływ terminu rozpoczyna się od momentu, w którym uprawniony do zaskarżenia dowiedział się o istnieniu podstawy zaskarżenia. Zaskarżenie jest jednak niemożliwe, jeśli od śmierci spadkodawcy upłynęło więcej niż 30 lat.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

Dowiedz się więcej: Testament w prawie niemieckim cz.1, Testament w prawie niemieckim cz. 2, Zachowek, Prawo spadkowe w Niemczech, Sprawy spadkowe w Niemczech, Dziedziczenie w prawie niemieckim – brak zdolności do dziedziczenia – Erbunwürdigkeit, Podatek od spadku w Niemczech.