Adwokat – Niemcy – Blog

Archiv für Juli 2010

Dość ogólny charakter ma §826, w którym stwierdza się, że ten, kto w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, umyślnie  wyrządza komuś szkodę, jest zobowiązany do naprawienia tej szkody: „Wer ein einer gegen die guten Sitten versoßenen Weise einem anderen vorsätlich Schaden zufügt, ist dem anderen zum Ersatz des Schadens verpflichtet.”

Następnie przewiduje się okoliczności wyłączające oraz pomniejszające odpowiedzialność. Kto w stanie nieświadomości lub w stanie zaburzenia umysłowego, które wyłącza swobodne wyrażenie oświadczenia woli, wyrządza innej osobie szkodę, nie ponosi odpowiedzialności za tę szkodę. Jednak ten, kto wprawił się tego typu (ale przemijalny) stan za pomocą różnych środków (np. alkoholu, narkotyków etc.) z własnej winy, ponosi pełną odpowiedzialność swoich czynów. Przez niemiecki sąd nie będzie więc zrozumiane usprawiedliwianie popełnienie przestępstwa stanem upojenia alkoholowego.

Okolicznością wyłączającą odpowiedzialność za czyny niedozwolone będzie również wiek. Prawo niemieckie przewiduje, że ten, kto nie ukończył 7 roku życia, nie ponosi odpowiedzialności za szkody, jakie wyrządził drugiej osobie. Z kolei osoby między 7 a 10 rokiem życia mogą odpowiadać za określone czyny, ale tylko wtedy, gdy dokonały ich umyślnie. Ta osoba, która nie ukończyła 18 roku życia i wobec której nie zachodzą okoliczności wyłączające bądź ograniczające jej odpowiedzialność, nie ponosi odpowiedzialności, jeśli w momencie popełniania czynu niedozwolonego nie miała pojęcia (świadomości) o grożącej jej za ten czyn odpowiedzialności.

Jeśli popełnienia czynu niedozwolonego dopuściła się grupa osób (współsprawstwo), to każda z nich ponosi jego odpowiedzialność. Taka sama zasada obowiązuje, jeśli nie uda się ustalić, kto spośród grupy sprawców popełnił konkretny karalny czyn. Przepis ten dotyczy również osób podżegających i pomocników sprawcy.

.

>> CZĘŚĆ 1 >> oraz >> CZĘŚĆ 3 ARTYKUŁU

.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

.

Dowiedz się więcej: Zdolność deliktowa, Europejski Nakaz Aresztowania,Odszkodowanie wg prawa niemieckiego, Zakaz wjazdu na teren Niemiec.

W niemieckim prawie cywilnym (a konkretnie w niemieckim kodeksie cywilnym – BGB) znajduje się całkiem spora liczba czynów niedozwolonych, którym jest poświęcony ten post oraz kolejne jego części.

BGB przewiduje,  że ten, kto umyślnie albo nieumyślnie narusza prawo innej osoby, czyniąc szkodę jej życiu, ciału, zdrowiu, wolności, własności lub innemu prawu tej osoby, jest zobowiązany do naprawienia tej szkody: Wer versätzlich oder fahrlässig das Leben, den Körper, die Gesundheit, die Freiheit, das Eigentum oder ein sonstiges Recht eines anderen widerrechtlich verletzt, ist dem anderen zum Ersatz des daraus entsehenden Schadens verpflichtet. Podobnie, choć zwięźlej, wyraża się polski kodeks cywilny w art. 415: Kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia.

Ten sam obowiązek określa się dla osoby, która narusza inne prawo przysługujące innej osobie. Jeśli treść danego prawa wskazuje, że można je naruszyć również nieumyślnie, to obowiązek naprawienia szkody zaistnieje tylko wtedy, gdy naruszenie to było zawinione.

BGB określa następnie liczne przykłady czynów bezprawnych w prawie cywilnym i odpowiedzialności za te czyny:

Kto stwierdza lub rozgłasza fakty niezgodne z prawdą, wskutek których dochodzi do zagrożenia utraty wiarygodności,  jak i innych negatywnych skutków względem drugiej osoby, jest zobowiązany do naprawienia szkody nawet wtedy, jeśli nawet nie znał prawdy, a był zobowiązany by ją znać. Warto zwrócić tu uwagę na fakt, że przepis ten dotyczy już tylko samego zagrożenia utraty wiarygodności, a nie faktycznej jej utraty.

Kto podstępem, groźbą lub nadużyciem stosunku zależności nakłania inną osobę podjęcia lub znoszenia czynności seksualnych, jest zobowiązany wobec tej osoby do naprawienia spowodowanych tym strat.

>> CZĘŚĆ 2 ARTYKUŁU >>

.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

.

Dowiedz się więcej: Zdolność deliktowa, Europejski Nakaz Aresztowania, Odszkodowanie wg prawa niemieckiego, Zakaz wjazdu na teren Niemiec.

Wykonywanie określonego prawa jest niedopuszczalne, jeśli jedynym celem jest spowodowanie szkody innemu prawu.Jednak działanie w obronie koniecznej nie jest uważane za niezgodne z prawem.

Za obronę konieczną prawo niemieckie postrzega taką obronę, która jest niezbędna do zapobieżenia bezpośredniemu i bezprawnemu zamachowi na siebie lub inną osobę. Nie można więc powoływać się na obronę konieczną długo przed lub długo po takim zamachu.

Stan wyższej konieczności BGB definiuje następująco: osoba, która uszkadza lub niszczy obcą rzecz, aby zapobiec zagrażającemu jej lub innej osobie niebezpieczeństwu ze strony tej rzeczy, nie postępuje niezgodnie z prawem, o ile działanie takie było konieczne i nie wykraczało poza niezbędne do odparcia niebezpieczeństwa ramy. Jeśli powstaniu niebezpieczeństwa winna jest osoba, która działała w stanie wyższej konieczności, jest ona zobowiązana do naprawienia strat.

Na samopomoc, a więc działanie zgodne z prawem niemieckim powołać się może osoba, która:

>>  zabiera, niszczy lub uszkadza rzecz;

>> lub ujmuje dłużnika, gdy ten zamierza uciec;

>> lub zapobiega oporowi dłużnika przeciwko działaniu, który ten jest obowiązany znosić,

o ile pomoc instytucji państwowej w odpowiednim czasie nie jest możliwa, a bez natychmiastowej interwencji istniałoby zagrożenie, że spełnienie roszczenia byłoby zniweczone lub znacznie utrudnione.

Samopomoc musi jednak być ograniczona.  W przeciwnym razie mogłoby dochodzić do jej nadużyć. BGB odpowiada i na ten postulat. Niemiecki kodeks cywilny mówi, że samopomoc nie może iść dalej niż to konieczne do zapobieżenia niebezpieczeństwu. W przypadku zabrania rzeczy dopuszcza się złożenie wniosku o rzeczowe zabezpieczenie mienia przez sąd. W przypadku ujęcia zobowiązanego, o ile nie zostanie on wypuszczony na wolność, można wnosić o jego areszt (w Amtsgericht) przez sąd, w okręgu którego doszło do jego ujęcia. Osoba taka musi być niezwłocznie przedstawiona sądowi. Jeśli złożenie wniosku o areszt jest opóźniane, czy też jeśli wniosek taki zostanie odrzucony, niezwłocznie ma miejsce zwrot rzeczy i wypuszczenie ujętego.

W przypadku nieprawidłowego powołania się na samopomoc nie wyklucza się obowiązku odszkodowawczego.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

Dowiedz się więcej: Postępowanie przed Amtsgericht w Pasewalku, Odszkodowanie wg prawa niemieckiego. , Areszt w Niemczech, Tymczasowe aresztowanie,

Wniesienie skargi może być zakończone powodzeniem tylko wtedy, jeśli została ona dopuszczona i uzasadniona. Warunki dopuszczalności skargi mogą być sprawdzone niezależnie od rodzaju skargi albo w związku z jej rodzajem (na tej podstawie wyróżnia się więc zasadniczo dwa typy skarg).

Sprawdzenie dopuszczalności skargi rozpoczyna się od stwierdzenia, czy w danym przypadku nie jest odpowiednim wybór sądu administracyjnego. Generalna zasada mówi o tym, że są one właściwe w sprawach o charakterze innym niż konstytucyjny, chyba że ich właściwość wyłączy ustawa szczególna.

W dalszej kolejności należy ustalić, czy powód, pozwany jak i inne osoby mają możliwość uczestniczenia w procesie oraz czy  mają zdolność procesową (są zdolne do uczestniczenia w procesie).

Finalnie sprawdza się z urzędu, czy powód ma w ogóle prawo do ochrony swych praw (np. czy te prawa w ogóle istnieją). Istotne znaczenie w tej kwestii odgrywa rodzaj skargi. Jeśli brakuje uprawnienia powoda do wniesienia skargi, a mimo to została ona „wniesiona”, zostanie ona odrzucona ze względu na niedopuszczalność (Unzulässigkeit) jej wniesienia.

Dodatkowo skargi mogą dotyczyć inne warunki, jak np. zachowanie terminu do jej wniesienia.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

Zobacz więcej: Proces cywilny w Niemczech – skarga i przedmiot sporu, Zdolność deliktowa, Zdolność prawna w prawie niemieckim,  Zdolność do czynności prawnych.

Brak zdolności do dziedziczenia określonej osoby oznacza, że nie przysługuje jej prawo wejścia w sferę praw i obowiązków spadkodawcy. Do takich osób należą m.in. ci, którzy:

• umyślnie i niezgodnie z prawem zabili lub próbowali zabić spadkodawcę, czy też doprowadzili go do stanu, w którym nie mógł on wydać lub zmienić dyspozycji na wypadek śmierci;
• kto podstępem lub oszustwem wpływał na treść dyspozycji na wypadek śmierci spadkodawcy.

Do stwierdzenia braku zdolności do dziedziczenia w prawie niemieckim dochodzi poprzez zaskarżenie otrzymania spadku, co wskazuje, że jest ono dopuszczalne dopiero po nabyciu spadku. Ustawa (BGB) przewiduje określone terminy, do upłynięcia których możliwe jest wniesienie takiego zaskarżenia.

Ustawa w paragrafie 2341 określa osobę uprawnioną do wniesienia takiego zaskarżenia: „Anfechtungsberechtigt ist jeder, dem der Wegfall des Erbunwürdigen, sei es auch nur bei dem Wegfall eines anderen, zustatten kommt.“

Zaskarżenie następuje poprzez wniesienie skargi, której celem jest doprowadzenie do stwierdzenie nieważności poprzedniego spadkobrania. Skutek zaskarżania następuje dopiero z momentem nabrania mocy prawnej przez wyrok. Zaskarżenie nie jest możliwe, jeśli spadkodawca wybaczył osobie, która dziedziczyła niezgodnie z prawem.

Stwierdzenie braku zdolności do dziedziczenia przez niedoszłego spadkobiercę ma skutek ex tunc.

Ze względu na złożony charakter spraw spadkowych w Niemczech, doświadczenie niewątpliwie zaleca skorzystanie z pomocy prawnika niemieckiego.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

Dowiedz się więcej: Testament w prawie niemieckim cz.1 Testament w prawie niemieckim cz. 2, Testament w prawie niemieckim cz. 3, Zachowek, Prawo spadkowe w Niemczech, Sprawy spadkowe w Niemczech, Podatek od spadku w Niemczech.