Adwokat – Niemcy – Blog

Archiv für August 2010

Spółka osobowa powstaje, gdy umówią się co do tego co najmniej dwie osoby fizyczne lub prawne. Należy podkreślić, że jej powstanie możliwe jest wtedy, gdy strony umawiają się, że chcą zrealizować wspólnie jakiś cel. Spółka ta ma więc za zadanie osiągnięcie umówionego celu.

Spółka osobowa nie jest osobą prawną, ale mimo to może być podmiotem praw i obowiązków. Ma ona ograniczoną zdolność prawną. W przeciwieństwie do spółek kapitałowych, w przypadku spółek osobowych, co do zasady wspólnicy odpowiadają osobiście całym swym majątkiem obecnym i przyszłym.

Do typowych niemieckich spółek osobowych zalicza się:

-          die Gesellschaft bürgerlichen Rechts (GbR/BGB-Gesellschaft) (spółkę cywilną);

-          die Offene Handelsgesellschaft (OHG) (spółkę handlową jawną);

-          GmbH & Co. OHG oraz GmbH & Co. KG;

-          die Kommanditgesellschaft (KG) (spółkę komandytową);

-          die Partnerschaftsgesellschaft (spółę partnerską).

.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

.

Dowiedz się więcej: Rękojmia (poręczenie) – Bürgschaft – cz. 2.,Niemieckie prawo umów, Egzekucja z wierzytelności, Wymagania formalne umów – Formerfordernisse, Proces cywilny w Niemczech,Kontrola klauzul umowy w prawie niemieckim, Zdolność do czynności prawnych, Ogólne warunki umów,Prawo pierwokupu – Vorkaufsrecht.

Kto poprzez jakieś świadczenie (lub w pozostały sposób na czyjś koszt) drugiej osoby, uzyskuje coś (np. jakąś rzecz) bez podstawy prawnej, jest, zgodnie z niemieckim prawem, zobowiązany do wydania korzyści tej osobie. Taki sam obowiązek powstaje po stronie osoby, która się wzbogaciła, jeśli w przyszłości podstawa prawna jakiejś czynności prawnej by upadła. BGB uznaje za świadczenie również uznanie w wyniku umowy istnienia albo nieistnienia jakiegoś długu.

Nie można żądać zwrotu świadczenia służącego wypełnieniu zobowiązania, jeśli świadczący wiedział, że nie miał obowiązku świadczenia lub jeśli świadczenie odpowiadało zwyczajowemu obowiązkowi lub zwykłej uprzejmości (oder wenn die Leistung einer sittlichen Pflicht oder einer auf den Anstand nehmenden Rücksicht entsprach).

Żądanie zwrotu świadczenia ze względu na niepowstanie jakiegoś rezultatu (który to miał nastąpić w wyniku świadczenia) nie jest możliwe, jeśli osiągnięcie tego rezultatu było od początku niemożliwe i świadczący od początku to wiedział lub jeśli świadczący wbrew dobrej wierze przeszkodził w postaniu tego rezultatu. Przykładem dość abstrakcyjnym mogłaby tu być sytuacja, gdy przedmiotem świadczenia miałoby być przeniesienie budynku mieszkalnego na jednej ręce.

Jeśli osoba przyjmująca świadczenie poprzez to przyjęcie (np. ze względu na charakter przedmiotu) postąpiła wbrew ustawowemu zakazowi lub dobrym obyczajowi, jest ona zobowiązana do zwrotu tego świadczenia.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

Dowiedz się więcej: Rękojmia (poręczenie) – Bürgschaft – cz. 2.,Niemieckie prawo umów, Egzekucja z wierzytelności, Wymagania formalne umów – Formerfordernisse, Proces cywilny w Niemczech,Kontrola klauzul umowy w prawie niemieckim, Zdolność do czynności prawnych, Ogólne warunki umów, Prawo pierwokupu – Vorkaufsrecht.

Dla wynagrodzenia jako Arbeitsentgelt prawo niemieckie przewiduje wiele innych określeń, m.in.:

• Besoldung lub Bezüge- uposażenie dla pracowników administracji;
• Sold – wynagrodzenie dla pracowników służby cywilnej i żołnierzy;
• Honorar – dla osób wolnych zawodów, wykładowców, autorów czy lekarzy;
• Gebühren- dla prawników czy notariuszy;
• Heuer – dla marynarzy;
• Provision – płaca dla samodzielnych przedstawicieli handlowych czy
• Gage- wynagrodzenie dla artystów.

Na wynagrodzenie niemieckiego pracownika ( Bruttoarbeitsentgelt ) nałożone są określone obciążenia, m.in. podatki i ubezpieczenie. Do urzędu podatkowego (Finanzamt) należy odprowadzić m.in. Lohnstuer, Solidaritätszuschlag, a także podatek na rzecz kościoła ( Kirchensteuer ). Różnego rodzaju daniny na rzecz niemieckiego systemu socjalnego składają się ze: składki rentowej ( Rentenversicherung ), składki zdrowotnej ( Krankenversicherung ), a także Arbeitslosenverischerung oraz Pflegeversicherung.

Po zapłaceniu wszystkich wymaganych ustawowo obciążeń powstaje kwota netto wynagrodzenia, wypłacana pracownikowi. Pracodawca ma jednak obowiązek zapłaty ze swojej kieszeni dalszych kwot, m.in. ubezpieczenia od wypadków ( Unfallverischerung ), czy Winterbeschäftgungs-Umlage w budownictwie.

Wszystkie te obowiązkowe opłaty wpływają na koszty zatrudnienia pracownika, a przez to i nas wysokość bezrobocia w Niemczech. Koszty pracy w Niemczech, z racji dużej ilości obciążeń, są dość wysokie.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

Dowiedz się więcej: Wynagrodzenie za pracę (Arbeitsentgelt / Vergütung) cz.1 Niemieckie prawo pracy, Niemieckie prawo pracy – zagadnienia, wstępne.

Niemieckie prawo pracy ( Arbeitsrecht ) reguluje przede wszystkim stosunki między pracownikiem a pracodawcą, a także między większymi związkami pracowników (związki zawodowe) czy pracodawców ( związki pracodawców).

Umowa o pracę ( Arbeitsvertrag czy Anstellungsvertrag ) to w Niemczech punkt wyjścia dla zastosowania prawa pracy, jak i pewien rodzaj umowy o określoną pracę. Skutkiem jej zawarcia jest powstanie stosunku zobowiązaniowego, w którym strona zobowiązuje się do odpłatnego i osobistego wykonania pewnej usługi.

Umowa o pracę może podlegać pod ogólne warunki umów ( Allgemeine Geschäftsbedingungen ). Jej charakter sprawia, że konieczne jest często pewne ograniczenie swobody pracownika (strony umowy), np. umowa dotyczy wykonania pewnej pracy, ale pracownik w większości przypadków nie może przyjść do pracy, kiedy mu się to podoba- np. wykładowca akademicki prowadzi wykłady o określonych godzinach, a nie wtedy, kiedy się wyśpi. Tak więc oprócz umowy o odpłatne i osobiste wykonania pewnej pracy, umowę tą charakteryzują pewne dodatkowe uregulowania.

Pracodawcą może być osoba fizyczna jak i osoba prawna. Pracownikiem (jak to określa prawo niemieckie) jest taka osoba, która w wyniku umowy zobowiązana jest do osobistego wykonania na rzecz innej osoby pewnych określonych czynności. Dotyczy to również osób uczących się (np. stażystów) jak i chałupników. Nie zalicza się tu jednak kierowników i wolnych współpracowników (freie Mitarbeiter).

Obecnie nie ma miejsca tak istotne rozróżnienie na osoby określane w prawie niemieckim jako Arbeiter oraz Angestellte. Sytuacja prawna obu tych osób jest dziś zasadniczo zbieżna.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

Dowiedz się więcej: Niemieckie prawo pracy, Wynagrodzenie za pracę w Niemczech cz. 1, Wynagrodzenie za pracę w Niemczech cz.2.