Adwokat – Niemcy – Blog

Archiv für April 2011

Przesłanki wydania zaświadczenia Europejskiego Tytułu Egzekucyjnego również zostały określone rozporządzeniem (WE) nr 805/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z 21 kwietnia 2004 r. w sprawie utworzenia Europejskiego Tytułu Egzekucyjnego dla roszczeń bezspornych.

Orzeczeniu w sprawie roszczenia bezspornego wydanego w państwie członkowskim nadaje się na wniosek złożony w sądzie wydania, zaświadczenie ETE, jeżeli kumulatywnie (łącznie) zostaną spełnione następujące przesłanki:
- orzeczenie jest wykonalne w państwie członkowskim wydania;

- orzeczenie nie stoi w sprzeczności z przepisami dot. jurysdykcji ustanowionymi w sekcjach 3 i 6 rozdziału II rozporządzenia (WE) nr 44/2001;

- postępowanie sądowe w państwie członkowskim wydania spełniło wymogi określone w rozdziale III, w przypadku gdy roszczenie jest bezsporne w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b lub c;

- orzeczenie zostało wydane w państwie członkowskim, w którym dłużnik ma miejsce zamieszkania, w rozumieniu art. 59 rozporządzenia (WE) nr 44/2001, w sprawach, w których:
a) roszczenie jest bezsporne w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b lub c,

b) odnosi się ono do umowy zawartej przez osobę, konsumenta, w celu, który można uznać za wykraczający poza jego działalność gospodarczą lub zawodową;

c) dłużnik jest konsumentem.

.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

.

.

oprac. na podst.: T. Radkiewicz, P. Skibiński, Postępowanie cywilne – kazusy, Warszawa 2009.

Instytucja zaświadczenia Europejskiego Tytułu Egzekucyjnego powołana została rozporządzeniem (WE) nr 805/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z 21 kwietnia 2004 r. w sprawie utworzenia Europejskiego Tytułu Egzekucyjnego dla roszczeń bezspornych.

Jego celem jest ułatwienie i przyspieszenie wykonania w państwach członkowskich orzeczeń wydanych w innym państwie członkowskim. Ma ono zastosowanie do orzeczeń, ugód sądowych oraz dokumentów urzędowych dotyczących roszczeń bezspornych.

Jakie roszczenia rozumie się za bezsporne?
Roszczenie jest bezsporne, jeśli spełniona zostanie choćby jedna z następujących przesłanek:
- dłużnik wyraźnie zgodził się co do niego przez uznanie lub w drodze ugody zatwierdzonej przez sąd albo zawartej przed sądem w toku postępowania;

- dłużnik nigdy nie wniósł przeciwko niemu sprzeciwu, zgodnie ze stosownymi wymogami proceduralnymi wynikającymi z prawa państwa członkowskiego wydania, w toku postępowania sądowego;

- dłużnik nie stawił się ani nie był reprezentowany na rozprawie sądowej dotyczącej tego roszczenia, po początkowym zakwestionowaniu roszczenia w toku postępowania sądowego, pod warunkiem że takie zachowanie traktuje się jako milczące uznanie roszczenia lub uznanie faktów przedstawionych przez wierzyciela na mocy prawa państwa członkowskiego wydania;

- dłużnik wyraźnie zgodził się co do niego w dokumencie urzędowym.

Zaświadczenie ETE jest więc urzędowym stwierdzeniem możliwości wykonania orzeczenia, ugody sądowej lub innego dokumentu urzędowego powstałego w państwie członkowskim. Nie jest więc tym samym, co stwierdzenie wykonalności orzeczeń sądów państw członkowskich UE, ugód zawartych lub zatwierdzonych przed ich sądami, czy dokumentów urzędowych sporządzonych w tych państwach.

.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

.

.

oprac. na podst.: T. Radkiewicz, P. Skibiński, Postępowanie cywilne – kazusy, Warszawa 2009.

cz.1.

.

Bereitschaftsdienst jest w prawie niemieckim rozumiany jako Arbeitszeit, czyli czas pracy w rozumieniu § 2 ust. 1. Arbeitszeitgesetz (ArbZG). Tak wynika z orzecznictwa.

Poprzez nieograniczone uznanie Bereitschaftsdienst jako czasu pracy prawodawca niemiecki (deutsche Gesetzgeber) przyjął wykładnię czasu pracy Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (EuGH).
Takie przyjęcie niesie za sobą następujące konsekwencje:

• maksymalny czas pracy ;
• fazy spoczynku (w zasadzie nie ma faz spoczynku w czasie Bereitschaftsdienst);
• wynagrodzenie (Bereitschaftsdienst jest płatny).

Pracodawca nie zawsze musi jednak opłacać Bereitschaftsdienst w takiej samej wysokości jak normalny czas pracy- w umowie o pracę albo w układzie zbiorowym pracy można wysokość wynagrodzenia uregulować inaczej – można ustalić również niższą stawkę za godzię

Od Bereitschaftsdienst należy odróżnić tzw. Rufbereitschaft. Rufbereitschaftma zazwyczaj miejsce wtedy, gdy pracownik poza normalnym czasem pracy przebywa we wskazanym przez pracownika miejscu, również będąc w gotowości do podjęcia pracy.  Często mają też miejsce umowy, że pracownik będzie dostępny telefonicznie.

Pracownik przy wyborze swojego miejsca pobytu jest ograniczony tylko o tyle, by w przypadku potrzeby mógł zagwarantować możliwość podjęcia pracy.

Rufbereitschaft nie może prowadzić do niedopuszczalnego ograniczania pracownika, stąd podane jest miejsce pobytu pracowika lub bardzo krótki czas na podjęcie pracy.  W takich przypadkach nie występowałby jednak „prawdziwy” Rufbereitschaft.

Rufbereitschaft nie jest czasem pracy. W przypadku wezwania zalicza się do czasu pracy czas rzeczywistego skorzystania z pracownika włącznie z ewentualnym czasem jego dotarcia na miejsce.

.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

.

Dowiedz się więcej:

http://www.adwokat-niemcy.de/blog/category/arbeitsrecht-niemieckie-prawo-pracy/

oraz: http://pl.wordpress.com/tag/arbeitsrecht-niemieckie-prawo-pracy/

W przypadku zawodów związanych z medycyną (lekarz, pielęgniarka), zawodu strażaka, ale i w wielu innych istnieje problem okresu gotowości do pracy. Pracownik nie jest w tym czasie w miejscu pracy, lecz w większości przypadków w domu. Nie może on swobodnie dysponować swoim „czasem wolnym”, lecz musi być w każdej chwili osiągalny i gotowy do pracy. W takim przypadku rodzi się pytanie: czy taki okres gotowości do pracy można w niemieckim prawie pracy zaliczyć do czasu pracy, a w związku z tym: czy za okres ten należy się pracownikowi wynagrodzenie?

Konieczne jest tu rozróżnienie dwóch pojęć: „prawdziwego” pogotowia (Bereitschaftsdienst) i tzw. gotowości na wezwanie (Rufbereitschaft).

W przeciwieństwie do normalnego czasu pracy, Bereitschaftsdienst ma miejsce wtedy, gdy pracownik na polecenie pracodawcy, poza zwyczajnym czasem pracy, przebywa w wyznaczonym przez pracodawcę miejscu, żeby w przypadku takiej potrzeby móc podjąć pracę. Pracownik może w czasie Bereitschaftsdienst dowolnie organizować swój czas i np. odpoczywać. Musi on jednak stale być w stanie móc niezwłocznie  podjąć się swoich obowiązków. Nie może też oddalać się od miejsca określonego dla Bereitschaftsdienst.

Jako podstawę umowną dla Bereitschaftsdienst uważa się przede wszystkim zbiorowe porozumienie pracy albo umowę o pracę.
.
cz.2.

.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

.

Dowiedz się więcej:

http://www.adwokat-niemcy.de/blog/category/arbeitsrecht-niemieckie-prawo-pracy/

oraz: http://pl.wordpress.com/tag/arbeitsrecht-niemieckie-prawo-pracy/

W prawie każdej umowie o pracę znajduje się regulacja, że okres próbny (Probezeit) obowiązuje przez pierwsze 6 miesięcy trwania stosunku pracy. Często w umowie o pracę znajduje się tylko postanowienie o okresie próbnym, bez dodatkowego określenia, że w czasie trwania tego okresu obie strony umowy (pracownik niemiecki i niemiecki pracodawca) są upoważnione do wypowiedzenia umowy z zachowaniem 2-tygodniowego terminu wypowiedzenia. Czy więc termin ten obowiązuje, jeśli strony nie wspomną o nim w umowie?

Jeśli w umowie pracownik i pracodawca tylko wspomnieli o okresie próbnym, bez określenia terminu wypowiedzenia, to krótszy, właśnie 2-tygodniowy termin wypowiedzenia i tak obowiązuje. Niemiecki Federalny Sąd Pracy (Bundesarbeitsgericht – BAG w orzeczeniu z 22.07.1997) wyszedł z założenia, że strony równocześnie z uzgodnieniem terminu próbnego zgadzają się na krótszy  termin wypowiedzenia.

.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

.

Dowiedz się więcej:

http://www.adwokat-niemcy.de/blog/category/arbeitsrecht-niemieckie-prawo-pracy/

oraz: http://pl.wordpress.com/tag/arbeitsrecht-niemieckie-prawo-pracy/