Adwokat – Niemcy – Blog

Archiv für die Kategorie „Adwokat Niemcy“

Prawo niemieckie (a ściślej: BGB) przewiduje, że spadkodawca może spisać testament tylko osobiście: „Der Erblasser kann ein Testament nur persönlich errichten“- § 2064 BGB. Spadkodawca nie może też powierzyć komuś innemu określenia, kto ma być spadkobiercą, a także co jest przedmiotem dziedziczenia.

Testament musi być możliwie najbardziej precyzyjny – musi z niego jasno wynikać, czy spadkobierca może dziedziczyć, czy też nie.

Jeśli spadkodawca nie określi bliżej swoich spadkobierców, spadkobiercami są te osoby, które w odpowiednich częściach spadkobrałyby w momencie śmierci spadkodawcy. Jeśli spadkobranie możliwe jest tylko po spełnieniu określonego warunku lub upływie czasu, a jego spełnienie czy też upływ tego czasu ma miejsce dopiero po śmierci spadkodawcy, to w przypadku jakichkolwiek wątpliwości, za spadkobierców postrzega się te osoby, które byłyby nimi, jeśli spadkodawca zmarłby dopiero w momencie spełnienia tych warunków (upływie tego czasu).

Jeśli spadkodawca nie określił bliżej spadkobrania swoich dzieci, a dziecko to przed uzyskaniem spadku zmarło, to w przypadku wątpliwości uważa się, że zstępni tego dziecka (kolejne pokolenie) wchodzą w jego prawa.

Jeśli w testamencie spadkodawca obdarował jednego ze swych zstępnych, a ten jednak po spisaniu testamentu nie może dziedziczyć, to w przypadku wątpliwości przyjmuje się, że zstępni tego zstępnego (czyli kolejne pokolenie) wchodzą w jego prawa.

Jeśli spadkodawca nie określił ściślej dziedziczenia jakiejś grupy osób lub osób, które były z nim w stosunku służbowym lub biznesowym, to w przypadku wątpliwości przyjmuje się, za osoby takie uważa się te, które należały do tej grupy lub były w takim stosunku wobec spadkodawcy w chwili śmierci spadkodawcy.

Jeśli spadkodawca zostawiłby spadek bliżej nieokreślonym osobom ubogim, to w przypadku wątpliwości przeznacza się ten spadek kasie publicznej organizacji osób ubogich (öffentliche Armenkasse der Gemeinde) w dzielnicy, której spadkodawca ostatnio miał miejsce zamieszkania. Zastrzega się jednak, że musi on zostać rozdzielony między te osoby.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

Dowiedz się więcej: Testament w prawie niemieckim cz. 2, Testament w prawie niemieckim cz. 3, Zachowek, Prawo spadkowe w Niemczech, Sprawy spadkowe w Niemczech, Dziedziczenie w prawie niemieckim – brak zdolności do dziedziczenia – Erbunwürdigkeit, Podatek od spadku w Niemczech.

Krewni jak i małżonek spadkodawcy mogą poprzez zawarcie umowy ze spadkodawcą zrezygnować z należnego im ustawowo spadku. Zrzekający się jest wyłączony z sukcesji na takich zasadach, jakby w momencie śmierci spadkodawcy on sam nie żył. Osoba rezygnująca ze spadku nie ma również prawa do zachowku. Rezygnacja ze spadku może być jednak ograniczona tylko do rezygnacji z samego zachowku.

Zrzeczenie się spadku może wymagać zgody sądu rodzinnego (Familiengericht), np. jeśli osoba zrzekająca się jest ubezwłasnowolniona. Jeśli znajduje się ona pod opieką rodziców, taka zgoda jest również wymagana. Zrzeczenie nie się spadku przez opiekuna (Betreuer) jest kolejnym przypadkiem, w którym konieczne jest uzyskanie zezwolenia sądu (tu: Betreuungsgericht).

Spadkodawca może zawrzeć umowę wyłącznie osobiście. Jeśli posiada on ograniczoną zdolność do czynności prawnych, to nie potrzebuje on zgody swojego przedstawiciela ustawowego. Jeśli spadkodawca w ogóle nie ma zdolności do czynności prawnych, umowa może być zawarta przez jego przedstawiciela ustawowego. Prawo niemieckie przewiduje dla określonych przypadków konieczność uzyskania przez spadkodawcę (nawet przez niego!) zgody sądu na zawarcie takiej umowy.

Umowa o zrzeczeniu się spadku musi być zawarta przed notariuszem.

Zasadą jest, że zrzeczenie się spadku przez zstępnego lub krewnego spadkodawcy sprawia, że oddziałuje to również na zstępnych osoby zrzekającej się. Jeśli więc np. spadku po swym ojcu zrzekłby się pan Tadeusz, czynność ta powodowałaby skutki również w sferze praw jego syna, Filipa: „Verzichtet ein Abkömmling oder ein Seitenverwandter des Erblassers auf das gesetliche Erbrecht, so erstreckt sich die Wirkung des Verzichts auf Seine Abkömmlinge…”. Umowa może jednak stanowić inaczej: „…sofern ein anderes bestimmt wird” – § 2349 BGB.

Z darowizny testamentowej można zrezygnować nawet wtedy, gdy dziedziczenie przewiduje spisany już testament. Również i w tym przypadku wymaga się zawarcia odpowiedniej umowy.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

Dowiedz się więcej: Zachowek, Prawo spadkowe w Niemczech, Sprawy spadkowe w Niemczech, Dziedziczenie w prawie niemieckim – brak zdolności do dziedziczenia – Erbunwürdigkeit.

CMR to skrót od francuskiego Convention relative au contrat de transport international de marchandises par route (pol. Konwencja o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów). CMR to konwencja regulująca wiele problemów dot. prawa transportowego.

Aby CMR miało zastosowanie, muszą być spełnione następujące warunki:

• przewóz towarów odbywa się za określoną płatnością (entgeltliche Beförderung von Gütern);
• przewóz odbywa się pojazdem kołowym;
• miejsce załadunku i miejsce rozładunku leżą w dwóch różnych państwach, z których co najmniej jedno jest sygnatariuszem CMR. Nie ma tu znaczenia miejsce zamieszkania czy narodowość stron.

Artykuł 1 wyłącza zastosowanie konwencji w przypadku przewozów pocztowych, przewozu zwłok oraz przeprowadzek.

Umowa przewozu (frachtowa) jest umową konsensualną. Nie ma żadnego przepisu regulującego szczególny sposób jej zawarcia. Do zawarcia umowy dochodzi w wyniku dwóch zgodnych orzeczeń woli, załadowcy i przewoźnika. List przewozowy poświadcza zawarcie umowy frachtu i nawet jeśli w jakimś stopniu jest on niepełny, nie zmienia to faktu, że obowiązują uregulowania CMR. CMR reguluje np. zagadnienie odszkodowania wynikającego z zawarcie umowy przewozu.

Konwencja, co często w prawie ma ogromne znaczenie, podaje definicję legalną pojazdu kołowego. Powinno to wykluczać problemy z interpretacją przepisów.

Strony nie mogą zawierać między sobą żadnych umów, które wyłączałyby stosowanie CMR. Wyjątek od tej zasady przewidziano jednak, np. w przypadku małego ruchu granicznego.

CMR/ Inkaso w Niemczech

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

Jako ugodę określa się w prawie niemieckim pewien rodzaj umowy, której strony umawiają się w celu ponownego określenia wzajemnie obowiązujących praw i obowiązków. Jeśli ugoda jest zawierana w związku z toczącym się przed niemieckim sądem sporem, ma ona podwójny charakter: czynności procesowej oraz materialnej czynności prawnej.

Ugoda musi być zawarta w formie protokołu, w którym uwzględnia się tylko okoliczności istotne dla sprawy. Są to m.in. określenie miejsca oraz daty, dane osobowe sędziego, przedstawiciela (np. adwokata), świadków, czy też podanie stwierdzające, że w postępowaniu uczestniczyły tylko strony albo że było ono otwarte dla osób trzecich.

Ugoda kończy spór i jest tytułem wykonawczym (§794 ZPO).

Z ugodą ściśle wiąże się pojęcie mediacji. Mediacja w ramach postępowania pojednawczego, którą prowadzi upoważniony do tego mediator, daje stronom możliwość zakończenia sporu, dzięki pomocy kompetentnej w rozstrzyganiu sporów osoby trzeciej. Celem takiego postępowania jest rozdzielenie płaszczyzn sporu, doprowadzenie do wyrównania interesów stron oraz znalezienie neutralnych kryteriów osądu sporu.  Mówi się tu o takim rozwiązaniu, które byłoby satysfakcjonujące dla obu stron. Korzyści płynące z pozaprocesowego charakteru mediacji to m.in. uniknięcie przewlekania spraw przed sądami, a często również niższe koszty postępowania.

Prawnik niemiecki A. Martin – Kanzlei Berlin – Stettin – Löcknitz

Niemieckie służby celne (w skrócie często zwane „Zoll”), założone w 1949r., podlegają, obok wielu innych instytucji, niemieckiemu ministrowi finansów.

Zadania, jakie stawia się przed tą instytucją, to m.in. egzekwowanie ceł, nadzorowanie przestrzegania zakazów i ograniczeń w międzypaństwowej wymianie towarów (np. rozpowszechniony przemyt papierosów do Niemiec), czy też w pewnym stopniu walka z nielegalnym zatrudnieniem w Niemczech (Schwarzarbeit in Deutschland).

Bundeszollverwaltung posiada częściowo zbliżone kompetencje do niemieckiej policji landowej i federalnej. Ze względu na kompetencje w sferze podatkowej, służba ta zakresem zadań zbliża się z kolei do organów podatkowych. Struktura tej instytucji jest trójstopniowa:

- najniższe stopniem są örtliche Behörden, na poziomie których wyróżnia się: Zollämter, Hauptzollämter oraz Zollfahndungsämter;

- kolejny, wyższy stopień stanowią Mittelbehörde, wyróżniający pięciu Bundesfinanzdirektoren, Zollkriminalamt, oraz Bundesoberbehörde, który składa się z Bundesmonopolverwaltung für Branntwein;

- najwyższym organem w hierarchii jest Federalne Ministerstwo Finansów (Bundesministerium der Finanzen- Abteilung III).

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością musi, zgodnie z niemieckim prawem, mieć jedną lub więcej osób zarządzających. Paragraf 6 GmbHG mówi o tym, że taka osoba musi być osobą fizyczną, która posiada nieograniczoną zdolność do czynności prawnych. Może nią być wspólnik, jak i inna osoba, a jej ustanowienie może mieć formę umowy.

Ustawa przewiduje szeroki katalog osób, które nie mogą pełnić funkcji osoby zarządzającej, który wyróżnia m.in.: osoby, które zostały skazane za określone w ustawie czyny karalne, czy też osoby pozbawione możliwości wykonywania zawodu, jeśli przedmiot działalności spółki choćby częściowo dotyczy zabronionej działalności.

Zarząd kieruje spółką zgodnie ze wskazówkami walnego zgromadzenia oraz zgodnie z ustawą i statutem spółki. Reprezentuje on spółkę przed sądem, jak i w postępowaniu pozasądowym. Jego prawo reprezentowania spółki wobec osób trzecich jest co do zasady nieograniczone i niedające się ograniczyć. W swej działalności zarząd kieruje się zasadami zwyczajnej staranności.

Zarząd ma również wyłączną możliwość tzw. mieszanego przedstawicielstwa łącznego, które prowadzi do ustanowienia przedstawicielstwa poprzez członków zarządu łącznie albo członka zarządu wraz z prokurentem. To sprawia, że możliwe staje się udzielenie ogólnego pełnomocnictwa (Generalhandlungsvollmacht).

Więcej na temat znajdą Państwo na stronie Adwokat Niemcy.

Co do zasady w Niemczech obowiązuje zasada mówiąca, że właściwość miejscowa zależy od miejsca zamieszkania pozwanego. Pod uwagę można również brać miejsce pobytu, a jeśli nie jest ono znane, właściwość sądu rozstrzyga się w ten sposób, że ustala się ją na podstawie ostatniego znanego miejsca zamieszkania. Problemu takiego nie ma w przypadku osób prawnych – tu prawie  zawsze decyduje miejsce siedziby.

Ustalenie właściwości miejscowej jest bardzo istotne, jeśli chce się np. wnieść pozew przeciwko stronie niemieckiej. Nie można wybrać dowolnego sądu, jaki np. jest bliżej granicy z Polską (często sądy berlińskie). Przy ustalaniu właściwości miejscowej ważne jest zachowanie powyższych zasad. Są od nich jednak pewne wyjątki:

- miejsce spełnienia zobowiązania – jeśli powstał spór, którego podstawą jest zobowiązanie stron, a spełnienie tego zobowiązania miało nastąpić w określonym miejscu, można zwrócić się do sądu miejscowości miejsca (nie)spełnienia zobowiązania;

- w przypadku rozwodu właściwy jest sąd miejsca, w którym małżonkowie posiadali wspólny zwykły pobyt, a w szczególnych okolicznościach sąd miejsca, w którym jeden z małżonków wraz ze wspólnymi nieletnimi dziećmi posiada pobyt zwykły. Problem rozwodu często łączy się również z pozwem o przyznanie alimentów;

- w przypadku sporów o nieruchomość właściwy może być wyłącznie sąd, w rejonie którego znajduje się ta nieruchomość. Podobnie rozwiązanie stosuje się dla sporów granicznych.

Problem rozstrzygania właściwości miejscowej, tak istotny dla prawidłowego przebiegu sprawy, jest dość skomplikowany. Pomoc niemieckiego prawnika jest tu wysoce rekomendowana.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

Niemieckie prawo karne (Strafrecht)opiera się na kilku ważnych zasadach. Oprócz powszechnie znanej, wynikającej z rzymskiej reguły nulla poena sine lege, zasady, że nie ma kary bez ustawy (nie można karać za coś, co nie jest zabronione), dla prawa niemieckiego istotne są m.in.:

- zasada pewności (oznaczoności) prawa- polegająca na tym, że przepisy prawa muszą być możliwie szczegółowo określone. Zwraca się tu uwagę m.in. na znaczenie definicji legalnych jak i zasadę państwa prawa. Obywatel musi wiedzieć, jakie skutki może spowodować jego zachowanie, co również zabezpiecza go przed samowolą państwa, np. dzięki tej zasadzie wiemy, że za kradzież batonika w Niemczech nikt nie zostanie skazany na 25 lat więzienia, nawet jeśli sędzia chciałby taką karę wymierzyć;

- zasada zakazu wstecznego działania prawa (łacińska lex retro non agit)- karę można ponieść tylko za czyn, który w momencie popełnienia był czynem karalnym. Prawo nie może działać wstecz. Od tej zasady przewiduje się jednak wyjątki, np. może to być w sytuacji, gdy nowa ustawa karna jest względniejsza dla oskarżonego;

- zasada zakazu analogii- niemieckie prawo karne materialne, w przypadku zaistnienia luk prawnych, nie przewiduje możliwości analogicznego rozpatrywania indywidualnej sprawy, jeśli byłoby to na niekorzyść oskarżonego. Zasada ta jest pochodną zasady, że nie można nikogo karać, jeśli dany czyn nie jest karalny;

- zasada zakazu kierowania się zwyczajem- w prawie niemieckim zwyczaj jest jednym ze źródeł prawa, jednak nie może być uwzględniany przy orzekaniu w sprawach karnych. Podstawą wyroku może być tylko prawo spisane. Nie zakazuje ona jednak wykładni, która będzie opierać się na zwyczaju.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

Koszty procesu, na które składają się m.in. koszty sądowe i koszty adwokackie w Niemczech mogą stanowić spory wydatek dla strony. Kto dobiega swoich praw przed niemieckim sądem, w większości przypadków sam musi ponieść pewne wydatki. Koszty te zależą od wysokości wartości przedmiotu sporu i mają charakter degresywny, tzn. proporcjonalnie malejący. Przy sporach niskiej wartości mogą one jednak stanowić równowartość, a czasem i przekraczać wartość przedmiotu sporu.

W przypadku spraw cywilnych przed sądem rejonowym czy krajowym (Amtsgericht i Landgericht) koszty procesowe muszą być pokryte, zanim sąd w ogóle zajmie się sprawą. Dzieje się tak po to, żeby zapobiec nadmiernej liczbie procesów, na wypadek jeśli, np. ktoś przeszacowywałby swoje szanse na wygraną. Jeżeli strona przeciwna przegra spór, będzie musiała pokryć koszty sądowe i koszty pomocy niemieckiego prawnika. Zdarza się jednak, że od pozwanego, który przegrał proces, nie można wyegzekwować zwrotu kosztów procesowych, np. ze względu na jego zbyt niskie dochody.

Pomoc państwa w pokryciu kosztów procesowych to realizacja jednej z najważniejszych zasad w prawie niemieckim, mówiącej o tym, że wszyscy są równi wobec prawa. Chodzi o to, by osoby, dla których proces sądowy stanowi zbyt duże obciążenie finansowe, nie rezygnowały z dobiegania swych słusznych praw.

Więcej na temat kosztów adwokackich i pomocy w pokryciu kosztów sądowych w Niemczech znajdą Państwo w kolejnych postach oraz na stronie Adwokat Niemcy.