Adwokat – Niemcy – Blog

Archiv für die Kategorie „Adwokat Niemcy“

Jeśli pracownik nie pracuje wystarczająco dobrze (nieodpowiednio), pracodawca może wypowiedzieć mu z tego powodu umowę o pracę (niem. Schlechtleistung, Fehleistung). Dość powszechnie taka przyczyna wypowiedzenia wydaje się zasadna. Nie zawsze musi tak jednak być z punktu widzenia prawa niemieckiego.

Niewłaściwe świadczenie pracy z powodu braku wystarczających kwalifikacji pracownika dotyczy przyczyn osobowych. Pracodawca może po stosownym upomnieniu może złożyć tzw. personenbedingte Kündigung – wypowiedzenie uwarunkowane osobowo. Dotyczy to również sytuacji, gdy niewłaściwe świadczenie spowodowane jest chorobą pracownika. Problem związany z wypowiedzeniem właśnie ze względów na niewłaściwe świadczenie spowodowane brakiem wystarczających kwalifikacji polega na tym, że Federalny Sąd pracy (Bundesarbeitsgericht) nie zawsze w przypadku niezawinionego niewłaściwego świadczenia uzna, iż jest to wystarczający powód do złożenia pracownikowi wypowiedzenia. Zgodnie z orzecznictwem Sądu będzie to wystarczający powód dopiero wtedy, gdy niepełne świadczenie wynikłe z niezawinionej niezdolności do świadczenia będzie stanowić ok. 50- 60 % (lub mniej) świadczenia porównywalnego pracownika.

.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

.

Dowiedz się więcej:

http://www.adwokat-niemcy.de/blog/category/arbeitsrecht-niemieckie-prawo-pracy/

oraz: http://pl.wordpress.com/tag/arbeitsrecht-niemieckie-prawo-pracy/

Przepisy HGB stanowią, że firma nie można ot tak zostać zbyta, bez zmiany spółki, dla której została ona powołana: „Die Firma kann nicht ohne das Handelsgeschäft, für welches sie geführt wird, veräußert werden”. W polskim prawie istnieje podobne uregulowanie.

Zmiana składu wspólników nie wymaga zmiany firmy. Jeśli ktoś zostanie przyjęty do grona wspólników już istniejącej spółki, czy też ktoś przystępuje do tej spółki jako wspólnik albo jeśli ktoś występuje ze spółki, to firma może być zachowana bez względu na te zmiany, nawet jeśli zawiera nazwy (imiona) dotychczasowych właścicieli czy wspólników spółki. W przypadku jednak odstąpienia od spółki wspólnika, którego imię jest w firmie spółki, do zachowania dotychczasowej firmy wymaga się zgody tego wspólnika lub jego spadkobierców.

Każdy kupiec (Kaufmann) jest obowiązany do zameldowania w rejestrze handlowym  (Handelsregister) w sądzie okręgu, w którym znajduje się siedziba spółki, swojej firmy, miejsca oraz krajowego adresu pocztowego siedziby tej spółki.

Wszelkie zmiany dotyczące firmy lub jej właściciela, przeniesienie siedziby do innego miejsca czy też zmiana krajowego adresu pocztowego muszą koniecznie zostać uwzględnione w rejestrze. Tak samo należy postąpić, jeśli firma zakończy swoją działalność (możliwe jest również działanie na wniosek właściwego urzędu).

.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

.

Handelsfirma 1.

Zagadnienia dot. firmy zdefiniowanej przez niemiecki kodeks handlowy (Handelsgesetzbuch) znajdują się w par. 17 tej ustawy.

Firma kupca (die Firma eines Kaufmanns) to nazwa, pod którą prowadzi on działalność i pod którą się podpisuje. Kupiec może pod własną firmą pozywać i być pozwanym. Firma musi właściwie określać kupca (pozwalać na jego identyfikację) i odróżnianie od innych podmiotów. Nie może tym samym zawierać takich elementów, które mogłyby wprowadzać innych w błąd. Jednak w postępowaniu przed sądem rejestrowym (Registergericht) właściwość nazwy powodująca wprowadzanie w błąd będzie uwzględniona tylko wtedy, jeśli jest ona oczywista.

Firma musi zawierać również określenia:

- w przypadku firmy handlowej jednoosobowej – „eingetragener Kaufmann”, „eigentragene Kauffrau” lub powszechnie zrozumiały skrót tego określenia: „e.K.”, „e.Kfm.” lub „e.Kfr”;

- w przypadku spółki jawnej (offene Handelsgesellschaft) określenie „offene Handelsgesellschaft“ lub powszechnie zrozumiały skrót tego określenia;

- w przypadku spółki komandytowej (Kommanditgesellschaft) określenie „Kommanditgesellschaft” lub też powszechnie zrozumiały skrót tego określenia.

Jeśli w spółce jawnej lub komandytowej nie odpowiada żadna osoba fizyczna, firma musi zawierać określenie wskazujące na ograniczenie odpowiedzialności (Haftungsbeschränkung).

Jeżeli w spółce zmieni się nazwa (imię) właściciela lub wspólnika, lecz bez zmiany tych osób, dotychczasowa firma może zostać zachowana.

.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

.

Handelsfirma 2.

Dość powszechnie uważa się, że pracodawca nie może zakończyć stosunku pracy w czasie urlopu czy podczas choroby. Nie jest to jednak prawdą. Wypowiedzenie w czasie nieobecności pracownika może jednak rodzić problemy innej natury – choćby stwierdzenia czasu, kiedy takie wypowiedzenie zostało pracownikowi doręczone (jeśli w czasie urlopu wyjechał).

To, kiedy wypowiedzenie zostaje doręczone pracownikowi, ma znaczenie dla terminu do wniesienia przez niego powództwa w sprawie o nieuzasadnione wypowiedzenie (Kündigungschutzklage). Pracownik ma tylko 3 tygodnie na wniesienie tego powództwa do właściwego sądu (np. Arbeitsgericht Berlin, Arbeitsgericht Hamburg etc.). Termin ten rozpoczyna bieg od dnia wręczenia pracownikowi wypowiedzenia i nie może zostać przegapiony.

Według orzecznictwa BAG (Bundesarbeitsgericht – Federalny Sąd Pracy) doręczenie w czasie nieobecności wymaga spełnienia dwóch przesłanek:

- doręczenie pisma w zwyczajowo przyjęty sposób osobie uprawnionej

- w zwykłych okolicznościach można założyć zaznajomienie się adresata z treścią                        pisma.

Ponieważ orzecznictwo stosuje określenie czasu zwyczajnej możliwości zaznajomienia się z pismem, jest niezwykle ważne, kiedy następuje rzeczywiste jego doręczenie pracownikowi.

BAG przyznaje jednak pracownikowi prawo do wniesienia wniosku o przywrócenie do stanu poprzedniego (możliwość późniejszego wniesienia powództwa w sprawie o nieuzasadnione wypowiedzenie.

.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

.

Dowiedz się więcej:

http://www.adwokat-niemcy.de/blog/category/arbeitsrecht-niemieckie-prawo-pracy/

oraz: http://pl.wordpress.com/tag/arbeitsrecht-niemieckie-prawo-pracy/

Ekwiwalent za niewykorzystany urlop to najczęściej pewna suma pieniężna. Problem zapłaty tej sumy pojawia się najczęściej po zakończeniu stosunku pracy. Często pracownikom w czasie trwania stosunku pracy wydaje się, że zawsze przysługuje im roszczenie o zapłatę sumy należnej za niewykorzystany urlop. Nie jest to jednak prawdą, ponieważ pierwszeństwo ma udzielenie urlopu w formie czasu wolnego, a nie zapłata ekwiwalentu za jego niewykorzystanie. Wynika to z Bundesurlaubsgesetz. Pracownik nie ma więc możliwości wyboru.

Zapłata ekwiwalentu za niewykorzystany urlop w czasie trwania stosunku pracy nie jest w ogóle przewidziana, ponieważ zasadniczym celem urlopu ma być wypoczynek pracownika. Dlatego porozumienie, którego treść stanowi wypłata ekwiwalentu za niewykorzystany urlop w takim przypadku, jest zgodnie z § 134 BGB z mocy prawa nieważne.

Jeśli jednak z powodu zakończenia stosunku pracy nie da się wykorzystać należnego urlopu w całości lub w części, powstaje konieczność zapłaty tego ekwiwalentu (§ 7 BUrlG).

Według BAG (Bundesarbeitsgericht – niemiecki Federalny Sąd Pracy) ekwiwalent ten jest surogatem urlopu, co z kolei oznacza, że roszczenie o wypłatę tego surogatu będzie istniało tylko wtedy, kiedy będzie istniało roszczenie o urlop.

.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

.

Dowiedz się więcej:

http://www.adwokat-niemcy.de/blog/category/arbeitsrecht-niemieckie-prawo-pracy/

oraz: http://pl.wordpress.com/tag/arbeitsrecht-niemieckie-prawo-pracy/

Osobie posiadającej ubezpieczenie od kosztów prawnych w Niemczech może się wydawać, że ubezpieczenie to dotyczy każdego typu przypadków. W większości nie jest to jednak prawdą. Wiele obszarów prawa takie ubezpieczenie nie obejmuje, np. niemieckiego prawa spółek handlowych (Gesellschaftsrecht). Inne z kolei nie dotyczą wszystkich przypadków dot. danej gałęzi prawa, np. w przypadku prawa rodzinnego (Familienrecht) czy spadkowego (Erbrecht) pokrywane są wyłącznie koszty porady prawnej; w sprawach z zakresu prawa administracyjnego (Verwaltungsrecht) czy prawa socjalnego (Sozialrecht) z ubezpieczenia można skorzystać dopiero od etapu I instancji. W niemieckim prawie pracy (Arbeitsrecht) jest to jednak bardziej przejrzyste, ale również tu pojawia się problem określenia momentu, od którego takie ubezpieczenie przysługuje.

W przypadku prawa pracy warunkiem jest wystąpienie zdarzenia określonego w umowie ubezpieczenia. Nie wystarczy fakt, że istnieje potrzeba skorzystania z porady prawnika, jeśli np. wypowiedzenie jest tylko przygotowywane. Zdarzenie to musi wystąpić po rozpoczęciu obowiązywania ubezpieczenia, ale przed zakończeniem stosunku pracy, jeśli któraś ze stron (pracodawca/ pracownik) naruszy przepisy. Jako przykład takiego zdarzenia można uznać: słowne wypowiedzenie stosunku pracy czy brak zapłaty wynagrodzenia mimo upływu określonego terminu. Stwierdzenie, czy wymagane zdarzenie wystąpiło nie zawsze jest jednak zawsze łatwe.

.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

.

Dowiedz się więcej:

http://www.adwokat-niemcy.de/blog/category/arbeitsrecht-niemieckie-prawo-pracy/

oraz: http://pl.wordpress.com/tag/arbeitsrecht-niemieckie-prawo-pracy/

Wysokość wynagrodzenia jest jednym z najważniejszych postanowień i w żadnym wypadku nie może go brakować. Najczęściej określa się je w kwocie brutto. Kwota netto jest dopuszczalna, ale nie zalecana. W orzecznictwie BAG (Bundesarbeitsgericht) opowiada się za pewnym ograniczeniem swobody kształtowania wynagrodzenia pracownika. Płaca w Niemczech nie może być ustalona zupełnie dowolnie, lecz musi stanowić co najmniej 60% średniego wynagrodzenia w określonej branży, w danym miejscu. W przeciwnym razie to postanowienie umowne będzie uważać się za sprzeczne ze zwyczajem. Wynagrodzenie może być regulowane w postaci Leistungslohn (to zbiorcze określenie dla wynagrodzenia za pracę na akord i wynagrodzenia premiowego).

Termin płatności wynagrodzenia – jeśli w umowie nie ma żadnego innego postanowienia, termin ten wypada ostatniego dnia miesiąca za miesiąc bieżący. Często określa się jednak w umowach, że będzie to np. 10 czy 15. dzień następnego miesiąca. W wielu przypadkach tego typu postanowienia są dopuszczalne, ale nie zawsze.

Nadgodziny za pracę w Niemczech według niemieckiego prawa pracy to kolejny ważny przedmiot umowy o pracę. Postanowienie umowne, według którego nadgodziny miałyby się mieścić w ramach podstawowego wynagrodzenia, czyli takie, które nie przewidywałoby konieczności zapłaty dodatkowego wynagrodzenia za same nadgodziny, jest nieważne.

Niemieckie regulacje dotyczące urlopu znajdują się w Bundesurlaubsgesetz. Mimo to dopuszcza się dodatkowe jego określenie w samej umowie o pracę.

Dość istotną rolę odgrywa postanowienie umowne o tzw. Ausschlussklausel, czyli klauzuli wyłączającej, na podstawie której roszczenia wynikające z umowy przedawniają się po upływie określonego czasu. Pozwala to chronić pracodawcę przed roszczeniami sprzed lat (np. za niezapłacone nadgodziny). Okres ten nie może być jednak krótszy niż 3 lata, chyba że odmiennie reguluje to np. zbiorowy układ pracy.

.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

.

Dowiedz się więcej:

http://www.adwokat-niemcy.de/blog/category/arbeitsrecht-niemieckie-prawo-pracy/

oraz: http://pl.wordpress.com/tag/arbeitsrecht-niemieckie-prawo-pracy/

.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

.

Dowiedz się więcej:

http://www.adwokat-niemcy.de/blog/category/arbeitsrecht-niemieckie-prawo-pracy/

oraz: http://pl.wordpress.com/tag/arbeitsrecht-niemieckie-prawo-pracy/

Jeśli pracownik spowoduje wypadek w czasie pracy, w którym poszkodowanymi są koledzy z pracy, czy sam pracodawca, pojawia się pytanie, czy pracownik jest obowiązany do pokrycia wynikających stąd szkód.

Zgodnie z prawem niemieckim w takim przypadku za szkody na osobie, włącznie z odszkodowaniem nie będzie odpowiadać pracownik, o ile:

- wypadek nie został spowodowany umyślnie oraz

- do wypadku nie doszło w drodze do pracy.

Jeśli pracownik umyślnie doprowadził do wypadku, wtedy odpowiada on również za szkody osobowe powstałe u współpracowników czy u pracodawcy.

Współpracownikami są nie tylko te osoby, które pracują w tym samym przedsiębiorstwie, lecz również te, które choćby na krótko znajdują się w miejscu pracy podczas wykonywania swojej pracy, a więc nawet pracownicy innego przedsiębiorstwa.

.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

.

Dowiedz się więcej:

http://www.adwokat-niemcy.de/blog/category/arbeitsrecht-niemieckie-prawo-pracy/

Pytanie, czy według prawa niemieckiego można pracować u więcej niż u jednego pracodawcy pojawia się dość często. Zdarza się przecież, że jedna pensja nie wystarcza na pokrycie wszystkich kosztów utrzymania.

Federalny Sąd Pracy (Bundesarbeitsgericht – BAG, Entscheidung vom 5.11.2009, AZR 609/08) zdecydował, że zawarcie kolejnej umowy o pracy (czyli powstania równoległego stosunku pracy) nie jest powodem dla wypowiedzenia dotychczasowego stosunku pracy przez pracodawcę.

Stan faktyczny: pracownik (kierowca ciężarówki) z powodu problemów finansowych swojego pracodawcy zawarł kolejną umowę o pracę. Pracodawca dowiedział się o tym i wypowiedział mu stosunek pracy w trybie nadzwyczajnym. Jednak pracownik uznał, że nie ma podstaw do tego, by go zwolnić, ponieważ mimo kolejnej umowy, w dalszym ciągu był w stanie wykonywać dotychczasową pracę. Wniósł więc skargę do niemieckiego sądu pracy (Arbeitsgericht).

Sądy pierwszej i drugiej instancji orzekły na niekorzyść pracownika, jednak sprawą zajął się BAG i wydał orzeczenie korzystne dla pracownika. BAG orzekł, że zawarcie kolejnej umowy o pracę nie może stanowić podstawy wypowiedzenia. Podstawa taka zaistniałaby wtedy, jeśli pracownik wskutek nowej umowy nie byłby wstanie wykonywać dotychczasowej pracy.

BAG dopuścił sytuację, w której równolegle istnieje kilka stosunków pracy.

.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

.

Dowiedz się więcej:

http://www.adwokat-niemcy.de/blog/category/arbeitsrecht-niemieckie-prawo-pracy/