Archiv für die Kategorie „Allgemeines“
Wynagrodzenie za pracę (Arbeitsentgelt / Vergütung) cz. 2
Dla wynagrodzenia jako Arbeitsentgelt prawo niemieckie przewiduje wiele innych określeń, m.in.:
- Besoldung lub Bezüge- uposażenie dla pracowników administracji;
- Sold – wynagrodzenie dla pracowników służby cywilnej i żołnierzy;
- Honorar – dla osób wolnych zawodów, wykładowców, autorów czy lekarzy;
- Gebühren- dla prawników czy notariuszy;
- Heuer – dla marynarzy;
- Provision – płaca dla samodzielnych przedstawicieli handlowych czy
- Gage- wynagrodzenie dla artystów.
Na wynagrodzenie niemieckiego pracownika ( Bruttoarbeitsentgelt ) nałożone są określone obciążenia, m.in. podatki i ubezpieczenie. Do urzędu podatkowego (Finanzamt) należy odprowadzić m.in. Lohnstuer, Solidaritätszuschlag, a także podatek na rzecz kościoła ( Kirchensteuer ). Różnego rodzaju daniny na rzecz niemieckiego systemu socjalnego składają się ze: składki rentowej ( Rentenversicherung ), składki zdrowotnej ( Krankenversicherung ), a także Arbeitslosenverischerung oraz Pflegeversicherung.
Po zapłaceniu wszystkich wymaganych ustawowo obciążeń powstaje kwota netto wynagrodzenia, wypłacana pracownikowi. Pracodawca ma jednak obowiązek zapłaty ze swojej kieszeni dalszych kwot, m.in. ubezpieczenia od wypadków ( Unfallverischerung ), czy Winterbeschäftgungs-Umlage w budownictwie.
Wszystkie te obowiązkowe opłaty wpływają na koszty zatrudnienia pracownika, a przez to i nas wysokość bezrobocia w Niemczech. Koszty pracy w Niemczech, z racji dużej ilości obciążeń, są dość wysokie.
Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin
Dowiedz się więcej: Wynagrodzenie za pracę (Arbeitsentgelt / Vergütung) cz.1 Niemieckie prawo pracy, Niemieckie prawo pracy – zagadnienia, wstępne.
Niemieckie prawo pracy – zagadnienia wstępne
Niemieckie prawo pracy ( Arbeitsrecht ) reguluje przede wszystkim stosunki między pracownikiem a pracodawcą, a także między większymi związkami pracowników (związki zawodowe) czy pracodawców ( związki pracodawców).
Umowa o pracę ( Arbeitsvertrag czy Anstellungsvertrag ) to w Niemczech punkt wyjścia dla zastosowania prawa pracy, jak i pewien rodzaj umowy o określoną pracę. Skutkiem jej zawarcia jest powstanie stosunku zobowiązaniowego, w którym strona zobowiązuje się do odpłatnego i osobistego wykonania pewnej usługi.
Umowa o pracę może podlegać pod ogólne warunki umów ( Allgemeine Geschäftsbedingungen ). Jej charakter sprawia, że konieczne jest często pewne ograniczenie swobody pracownika (strony umowy), np. umowa dotyczy wykonania pewnej pracy, ale pracownik w większości przypadków nie może przyjść do pracy, kiedy mu się to podoba- np. wykładowca akademicki prowadzi wykłady o określonych godzinach, a nie wtedy, kiedy się wyśpi. Tak więc oprócz umowy o odpłatne i osobiste wykonania pewnej pracy, umowę tą charakteryzują pewne dodatkowe uregulowania.
Pracodawcą może być osoba fizyczna jak i osoba prawna. Pracownikiem (jak to określa prawo niemieckie) jest taka osoba, która w wyniku umowy zobowiązana jest do osobistego wykonania na rzecz innej osoby pewnych określonych czynności. Dotyczy to również osób uczących się (np. stażystów) jak i chałupników. Nie zalicza się tu jednak kierowników i wolnych współpracowników (freie Mitarbeiter).
Obecnie nie ma miejsca tak istotne rozróżnienie na osoby określane w prawie niemieckim jako Arbeiter oraz Angestellte. Sytuacja prawna obu tych osób jest dziś zasadniczo zbieżna.
Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin
Dowiedz się więcej: Niemieckie prawo pracy, Wynagrodzenie za pracę w Niemczech cz. 1, Wynagrodzenie za pracę w Niemczech cz.2.
Dziedziczenie w prawie niemieckim- brak zdolności do dziedziczenia – Erbunwürdigkeit
Brak zdolności do dziedziczenia określonej osoby oznacza, że nie przysługuje jej prawo wejścia w sferę praw i obowiązków spadkodawcy. Do takich osób należą m.in. ci, którzy:
- umyślnie i niezgodnie z prawem zabili lub próbowali zabić spadkodawcę, czy też doprowadzili go do stanu, w którym nie mógł on wydać lub zmienić dyspozycji na wypadek śmierci;
- kto podstępem lub oszustwem wpływał na treść dyspozycji na wypadek śmierci spadkodawcy.
Do stwierdzenia braku zdolności do dziedziczenia w prawie niemieckim dochodzi poprzez zaskarżenie otrzymania spadku, co wskazuje, że jest ono dopuszczalne dopiero po nabyciu spadku. Ustawa (BGB) przewiduje określone terminy, do upłynięcia których możliwe jest wniesienie takiego zaskarżenia.
Ustawa w paragrafie 2341 określa osobę uprawnioną do wniesienia takiego zaskarżenia: „Anfechtungsberechtigt ist jeder, dem der Wegfall des Erbunwürdigen, sei es auch nur bei dem Wegfall eines anderen, zustatten kommt.“
Zaskarżenie następuje poprzez wniesienie skargi, której celem jest doprowadzenie do stwierdzenie nieważności poprzedniego spadkobrania. Skutek zaskarżania następuje dopiero z momentem nabrania mocy prawnej przez wyrok. Zaskarżenie nie jest możliwe, jeśli spadkodawca wybaczył osobie, która dziedziczyła niezgodnie z prawem.
Stwierdzenie braku zdolności do dziedziczenia przez niedoszłego spadkobiercę ma skutek ex tunc.
Ze względu na złożony charakter spraw spadkowych w Niemczech, doświadczenie niewątpliwie zaleca skorzystanie z pomocy prawnika niemieckiego.
Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin
Dowiedz się więcej: Testament w prawie niemieckim cz.1 Testament w prawie niemieckim cz. 2, Testament w prawie niemieckim cz. 3, Zachowek, Prawo spadkowe w Niemczech, Sprawy spadkowe w Niemczech, Podatek od spadku w Niemczech.
Umowa o dzieło w prawie niemieckim – Der Werkvertrag
Umowa o dzieło (Werkvertrag) jest formą umowy o świadczenie wzajemne, w której jedna strona zobowiązuje się wykonania jakiejś pracy (np. naprawy samochodu) na rzecz drugiej strony, w zamian za określone wynagrodzenie. Umowa ta dotyczy określonego rezultatu ( a nie próby doprowadzenia do niego), którego brak może stanowić podstawę do unieważnienia umowy czy żądania odszkodowania.
Przedmiotem dość częstych umów o dzieło w Niemczech są m.in. usługi budowlane, naprawy, usługi rzemieślnicze czy transportowe.
Każda umowa o dzieło powinna zawierać kilka niezbędnych elementów, do których zalicza się m.in.:
- dokładne określenie przedmiotu świadczenia (co należy zrobić);
- ustalenie terminu i kosztów;
- gwarancję;
- sposób wypowiedzenia umowy czy np. sposób płatności.
Niemiecka ustawa stanowi, że przedmiotem umowy o dzieło może być zarówno wyprodukowanie oraz zmiana rzeczy, jak i inny rezultat, do którego doprowadza się poprzez pracę lub wykonanie usługi.
Umowa o dzieło, jeśli dotyczy praw własności intelektualnych (autorskich), może być połączona z umową o przekazanie tych praw.
Jak określa § 631 BGB (niemieckiego kodeksu cywilnego), dzięki umowie o dzieło dochodzi do powstania zobowiązania każdej strony: do wykonania dzieła, a drugiej do wynagrodzenia wykonawcy.
Prawnik niemiecki Andreas Martin – Kancelaria Prawna w Niemczech
Zobacz również: Ochrona konsumenta w Niemczech. Umowy polsko- niemieckie, Umowa najmu w prawie niemieckim, Odszkodowanie w Niemczech., Wymagania formalne umów.
Testament w prawie niemieckim cz. 3.
Rozporządzenie ostatniej woli może zostać zaskarżone, jeśli spadkodawca był w błędzie co do treści swego oświadczenia woli. Możliwe jest to również, jeśli spadkodawca w ogóle nie chciał wydać takiego oświadczenia woli i można przyjąć, że nie złożyłby go, jeśli miałbym pełną wiedzę co do stanu faktycznego. To samo dotyczy sytuacji, gdy spadkodawca wydał rozporządzenie ostatniej woli będąc w błędzie co do założeń lub oczekiwania występowania (lub niewystępowania) pewnych okoliczności, a także jeśli wydał to rozporządzenie w wyniku groźby bezprawnej.
Rozporządzenie ostatniej woli można zaskarżyć również wtedy, gdy spadkodawca pominął w nim uprawnionego do zachowku, który żył w momencie śmierci spadkodawcy, a o którym spadkodawca nie wiedział lub który urodził się po śmierci spadkodawcy albo po tym czasie stał się upoważniony do zachowku. Zaskarżenie jest jednak niemożliwe, jeśli można przyjąć, że spadkodawca nawet gdyby wiedział o istnieniu takiego uprawnionego do zachowku, i tak nie zmieniłby treści rozporządzenia ostatniej woli.
Do zaskarżenia uprawniony jest ten, w którego interesie leży zniesienie rozporządzenia ostatniej woli. Zaskarżenie rozporządzenia ostatniej woli, w wyniku którego ustanawia się spadek, lub w wyniku którego ustawowy spadkobierca jest wyłączony ze spadkobrania, a także jeśli ustanawia ono wykonawcę testamentu albo tego typu rozporządzenie znosi, następuje poprzez oświadczenie przed sądem spadkowym (Nachlassgericht).
Zaskarżenie takie można wnieść tylko w okresie jednego roku. Upływ terminu rozpoczyna się od momentu, w którym uprawniony do zaskarżenia dowiedział się o istnieniu podstawy zaskarżenia. Zaskarżenie jest jednak niemożliwe, jeśli od śmierci spadkodawcy upłynęło więcej niż 30 lat.
Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin
Dowiedz się więcej: Testament w prawie niemieckim cz.1, Testament w prawie niemieckim cz. 2, Zachowek, Prawo spadkowe w Niemczech, Sprawy spadkowe w Niemczech, Dziedziczenie w prawie niemieckim – brak zdolności do dziedziczenia – Erbunwürdigkeit, Podatek od spadku w Niemczech.
Wspólnotowy Kodeks Celny – Der Zollkodex
Kodeks ten jest rozporządzeniem Rady Unii Europejskiej, który został wydany 12 października 1992r i zastąpił w Niemczech starą Zollgesetz. Zadaniem stawianym przed Wspólnotowym Kodeksem Celnym jest unifikacja prawa w państwach członkowskich Unii Europejskiej.
W Niemczech nie straciły jednak ważności wszystkie krajowe przepisy dot. prawa celnego. Pozostały w mocy np. Abgabeverordnung czy Zollverwaltungsgesetz. Tak więc Kodeks ten jest uzupełniany przez regulacje niemieckie i dzieje się tak tylko wtedy, jeśli Kodeks nie reguluje przedmiotu inaczej lub jeśli bezpośrednio odsyła do ustawodawstwa krajowego.
Kodeks reguluje przede wszystkim sprawy dot. poboru cła eksportowego i importowego, uiszczanego w obrocie między krajami członkowskim a państwami trzecimi, np. między Niemcami a Singapurem.
Kodeks ten jest podstawą unii celnej w Unii Europejskiej, a dzięki niemu zasadniczo te same przepisy celne obowiązują np. w Niemczech i w Polsce.
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Traktat lizboński- ważniejszy, ponieważ jest prawem pierwotnym) wprowadził kilka nowych pojęć dot. materii, które we Wspólnotowym Kodeksie Celnym brzmią inaczej. Wszystko dlatego, że w Kodeksie nie zdążono jeszcze wprowadzić odpowiednich zmian. Różnice te nie sprawiają jednak prawnikom problemów interpretacyjnych.
Więcej na temat niemieckiego prawa celnego:
- Einreiseverbot nach Deutschland – Zakaz wjazdu na teren Niemiec
- Przemyt papierosów – problemy z niemieckim cłem -Zigarettenschmuggel -Probleme mit dem deutschen Zoll.
Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin
Testament w prawie niemieckim – cz.2
Jeśli spadkodawca w tak niejednoznaczny sposób określił spadkobierców, że określenie to pasowałoby do więcej niż jednej osoby i nie dałoby się ustalić osoby właściwej, to spadek musi zostać podzielony między te osoby w częściach równych.
Jeśli spadkodawca uzależnił przekazanie spadku od spełnienia określonego warunku zawieszającego, w razie wątpliwości przyjmuje się, że spadek zostanie przekazany, jeśli spadkobierca żył w momencie spełnienia tego warunku.
Jeśli spadkodawca uzależnił darowiznę od spełnienia warunku, polegającego na tym, że osoba określona jako spadkobierca musiała przez nieokreślony czas czegoś zaniechać albo też coś czynić oraz jeśli to zaniechanie albo czynienie zależy już jedynie od woli tej osoby, w razie wątpliwości przyjmuje się, że przydzielenie spadku zależy od warunku rozwiązującego, polegającego na tym, czy ta osoba daną czynność podjęła albo danej czynności zaniechała.
Rozporządzenie ostatniej woli, w którym spadkodawca określił swego małżonka jako spadkobiercę, jest nieważne, jeśli małżeństwo zostało rozwiązane przed śmiercią spadkodawcy. W takim przypadku wystarczy, że przed śmiercią spadkodawcy zostały spełnione warunki dla rozwodu i spadkodawca wniósł o rozwód albo zgodził się na niego. Tak samo odnosi się do sytuacji, w której spadkodawca w chwili śmierci był uprawniony do wniesienia wniosku o rozwód i wniosek taki przygotował.
Rozporządzenie ostatniej woli, w którym spadkodawca określił swego narzeczonego jako spadkobiercę jest nieważny, jeśli przed śmiercią spadkodawcy zaręczyny zostały zerwane.
Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin
Dowiedz się więcej: Testament w prawie niemieckim cz.1, Testament w prawie niemieckim cz. 3, Zachowek, Prawo spadkowe w Niemczech, Sprawy spadkowe w Niemczech, Dziedziczenie w prawie niemieckim – brak zdolności do dziedziczenia – Erbunwürdigkeit, Podatek od spadku w Niemczech.
CMR – obowiązywanie, wprowadzenie
CMR to skrót od francuskiego Convention relative au contrat de transport international de marchandises par route (pol. Konwencja o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów). CMR to konwencja regulująca wiele problemów dot. prawa transportowego.
Aby CMR miało zastosowanie, muszą być spełnione następujące warunki:
- przewóz towarów odbywa się za określoną płatnością (entgeltliche Beförderung von Gütern);
- przewóz odbywa się pojazdem kołowym;
- miejsce załadunku i miejsce rozładunku leżą w dwóch różnych państwach, z których co najmniej jedno jest sygnatariuszem CMR. Nie ma tu znaczenia miejsce zamieszkania czy narodowość stron.
Artykuł 1 wyłącza zastosowanie konwencji w przypadku przewozów pocztowych, przewozu zwłok oraz przeprowadzek.
Umowa przewozu (frachtowa) jest umową konsensualną. Nie ma żadnego przepisu regulującego szczególny sposób jej zawarcia. Do zawarcia umowy dochodzi w wyniku dwóch zgodnych orzeczeń woli, załadowcy i przewoźnika. List przewozowy poświadcza zawarcie umowy frachtu i nawet jeśli w jakimś stopniu jest on niepełny, nie zmienia to faktu, że obowiązują uregulowania CMR. CMR reguluje np. zagadnienie odszkodowania wynikającego z zawarcie umowy przewozu.
Konwencja, co często w prawie ma ogromne znaczenie, podaje definicję legalną pojazdu kołowego. Powinno to wykluczać problemy z interpretacją przepisów.
Strony nie mogą zawierać między sobą żadnych umów, które wyłączałyby stosowanie CMR. Wyjątek od tej zasady przewidziano jednak, np. w przypadku małego ruchu granicznego.
Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin
Umowa spedycji w prawie niemieckim (Speditionsgeschäft im deutschen Recht)
Umowa spedycji jest transakcją handlową, w której spedytor zleca przesłanie jakiegoś dobra za odpowiednim wynagrodzeniem. Wiąże się ona ściśle z niemieckim prawem transportowym (Transportrecht).
Umowa ta jest uregulowana w przepisach niemieckiej ustawy Handelsgesetzbuch (HGB), która reguluje sprawy takie, jak: określenie zadań, odpowiedzialności, czy płatności.
Wyekspediowanie obejmuje organizację transportu, ale może zawierać również inne usługi. Ustawa określa trzy fazy obowiązków spedytora. Są to:
- faza planowania (Planungsphase): określenie środków oraz dróg transportu;
- faza realizacji (Realisierungsphase): wybór wykonawcy, zawarcie umów, udzielenie informacji i wskazówek;
- faza zabezpieczenia (Sicherungsphase): w której określić można sposób regulowania sposób naprawienia szkód.
W dalszej części HGB określone są również prawa spedytora do rozszerzenia o dalsze świadczenia. Prawa te nie występują zamiast umowy głównej, ale obok niej i można z nich korzystać tylko, jeśli zostaną włączone do umowy i są związane ze świadczeniem usług transportowych. Są to m.in. ubezpieczenie (Versicherung), pakowanie (Verpackung), czy oznakowanie (Kennzechnung).
Wyjątkowo ważną rolę odgrywa tu zasada mówiąca, że spedytor musi dbać o interesy wysyłającego ( § 454 Abs. 4 HGB).
Rechtsanwalt Martin – prawnik niemiecki w Berlinie i Szczecinie
Bundeszollverwaltung (Federalna Administracja Celna)
Niemieckie służby celne (w skrócie często zwane „Zoll”), założone w 1949r., podlegają, obok wielu innych instytucji, niemieckiemu ministrowi finansów.
Zadania, jakie stawia się przed tą instytucją, to m.in. egzekwowanie ceł, nadzorowanie przestrzegania zakazów i ograniczeń w międzypaństwowej wymianie towarów (np. rozpowszechniony przemyt papierosów do Niemiec), czy też w pewnym stopniu walka z nielegalnym zatrudnieniem w Niemczech (Schwarzarbeit in Deutschland).
Bundeszollverwaltung posiada częściowo zbliżone kompetencje do niemieckiej policji landowej i federalnej. Ze względu na kompetencje w sferze podatkowej, służba ta zakresem zadań zbliża się z kolei do organów podatkowych. Struktura tej instytucji jest trójstopniowa:
- najniższe stopniem są örtliche Behörden, na poziomie których wyróżnia się: Zollämter, Hauptzollämter oraz Zollfahndungsämter;
- kolejny, wyższy stopień stanowią Mittelbehörde, wyróżniający pięciu Bundesfinanzdirektoren, Zollkriminalamt, oraz Bundesoberbehörde, który składa się z Bundesmonopolverwaltung für Branntwein;
- najwyższym organem w hierarchii jest Federalne Ministerstwo Finansów (Bundesministerium der Finanzen- Abteilung III).
Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin