Adwokat – Niemcy – Blog

Archiv für die Kategorie „Allgemeines“

Do obligatoryjnych organów spółki europejskiej należą: walne zgromadzenie akcjonariuszy oraz organ nadzorujący i organ zarządzający albo organ administrujący. Założyciele spółki muszą dokonać wyboru systemu, w oparciu o jaki będzie funkcjonować spółka:

- system dualistyczny, czy też

- system monistyczny- nowy w polskim systemie prawa spółek.

System dualistyczny – odwzorowuje on system oparty na podziale kompetencji między walne zgromadzenie, radę nadzorczą i zarząd. Działają w nim dwa odrębne organy: zarządzający i nadzorczy.  W systemie tym prawo prowadzenia spraw spółki i reprezentacja należą do zarządu, a nie może ich prowadzić organ sprawujący nadzór.

System monistyczny – charakterystyczne dla niego jest to, że oprócz walnego zgromadzenia występuje tu jeden organ o bardzo szerokich kompetencjach – zarządzająco- nadzorczych (tzw. organ administrujący, pochodzący z systemu prawa common law).
W wyniku podziału wewnętrznego zadań rada administrująca zajmuje się prowadzenie spraw spółki i stałym nadzorem. Korzysta ona z domniemania kompetencji, a więc jeśli przysługują jej te prawa, które nie zostały zastrzeżone dla walnego zgromadzenia.

.

Tekst powstał m.in. na podstawie książki: A. Kidyba  - Prawo handlowe.

.
Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

Spółka europejska to paneuropejska forma przedsiębiorstwa uregulowana Rozporządzeniem 2157/2001/WE i Dyrektywą 2001/86/WE. Ma ona zawsze formę spółki akcyjnej i jest spółką ponadgraniczną. Podlega ona zarówno prawu europejskiemu, jak i prawu państw, w których funkcjonuje. Ma ona jednak pewną autonomię, właśnie ze względu na swoje zakorzenienie w prawie europejskim.
Jako charakterystyczne dla spółki europejskiej należy uznać istnienie następujących instytucji prawnych:
- tworzenie spółki

- przenoszenie siedziby spółki

- swoboda wyboru systemu organom spółki

- udział pracowników w zarządzaniu spółką.

Spółka europejska (SE), jak wskazuje Rozporządzenie, może powstać w nast. sposób:

1. w wyniku połączenia spółek;

2. utworzenie holdingu – SE;

3. utworzenie SE- córki;

4. utworzenie SE w drodze przekształcenia spółki akcyjnej;

5. utworzenie SE- córki przez SE.
.

Tekst powstał m.in. na podstawie książki: A. Koch, J. Napierała, Prawo spółek handlowych- podręcznik akademicki.

.
Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

Generalnie zanim pracodawca wypowie umowę o pracę z powodów dotyczących pracownika, musi go upomnieć. Wielu pracodawców niemieckich może się zastanawiać, jak często takie upomnienie należy pracownikowi wręczać.

Nie ma zasadniczo jednej uznanej reguły, ale wiele zależy od wielkości (rangi) przewinienia pracownika. W przypadku najcięższych naruszeń nawet jedno upomnienie może okazać się zbyteczne.

Najczęściej wystarczy jednak jedno upomnienie. Od tego z kolei przewiduje się wyjątki:
- brak upomnienia: najcięższe naruszenia pracownika

- więcej upomnień: lekkie naruszenia, większy przedmiot ochrony (np. ze względu na długość pracy w jednym zakładzie pracy).

.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

.

Dowiedz się więcej:

http://www.adwokat-niemcy.de/blog/category/arbeitsrecht-niemieckie-prawo-pracy/

oraz: http://pl.wordpress.com/tag/arbeitsrecht-niemieckie-prawo-pracy/

Jeśli pracodawca niemiecki zamyka zakład pracy (czy też jego część),  w przeważnej większości przypadków składa też wypowiedzenia (betriebsbedingte  Kündigung) pracownikom tego zakładu i wykazuje, że likwidacji ulegają ich miejsca pracy. Jeśli jednak zakład pracy jest przenoszony za granicę, jednak niezbyt daleko, przypadek wygląda już nieco inaczej.

Stan faktyczny, który stał się podstawą orzeczenia niemieckiego Federalnego Sądu Pracy (Bundesgerichtshof – BAG) wyglądał następująco:
pewne niemieckie przedsiębiorstwo zostało przeniesione za granicę – zaledwie 60 km – do Szwajcarii. Niemiecki zakład został zamknięty, a pracownikowi (skarżącemu) wypowiedziano z tego powodu umowę o pracę i zaoferowano miejsce pracy w nowym zakładzie. Pracownik zaskarżył jednak takie wypowiedzenie i we wszystkich instancjach przyznano mu rację – z BAG włącznie.

.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

.

Dowiedz się więcej:

http://www.adwokat-niemcy.de/blog/category/arbeitsrecht-niemieckie-prawo-pracy/

oraz: http://pl.wordpress.com/tag/arbeitsrecht-niemieckie-prawo-pracy/

Do istotnych wymagań, jakie muszą zostać spełnione, by móc wydać Europejski Tytuł Egzekucyjny, należy również odpowiednie poinformowanie dłużnika o roszczeniu. Dokonuje się tego poprzez zawarcie w dokumencie wszczynającym postępowanie lub w dokumencie równoważnym następujących elementów:
- nazwisko i adres stron;

- kwotę roszczenia;

- stopę procentową odsetek oraz okres, za jaki się ich żąda (o ile się ich żąda). Wyjątek stanowi sytuacja, w której odsetki ustawowe są doliczane automatycznie do kwoty głównej;

- określenie podstawy roszczenia;

- informacje określające wymagania proceduralne do zakwestionowania roszczenia (>> termin, w jakim można zakwestionować roszczenie, >> termin rozprawy sądowej, >> nazwa i adres instytucji, do której kieruje się odpowiedź, >> informację, czy istnieje obowiązek adwokacki oraz o tym, jakie są konsekwencje braku sprzeciwu lub niestawiennictwa).

.

Jeżeli postępowanie w państwie członkowskim wydania nie spełniło wymagań proceduralnych określonych w art. 13–17, brak takiej zgodności może być jednak konwalidowany, a orzeczeniu może być nadane zaświadczenie Europejskiego Tytułu Egzekucyjnego, jeżeli:

a) orzeczenie zostało doręczone dłużnikowi zgodnie z wymaganiami proceduralnymi według art. 13 lub 14; i

b) dłużnik miał możliwość zaskarżyć orzeczenie za pomocą środków umożliwiających pełną kontrolę sądową i dłużnik został należycie poinformowany w orzeczeniu lub wraz z nim o wymaganiach proceduralnych dotyczących tego zaskarżenia, w tym o nazwie i adresie instytucji, do której należy złożyć środek zaskarżenia oraz, w danym przypadku, o terminie do jego złożenia; i

c) dłużnik nie zaskarżył orzeczenia zgodnie ze stosownymi wymaganiami proceduralnymi.
.
Jeżeli postępowanie w państwie członkowskim wydania nie spełniło wymagań proceduralnych określonych w art. 13 lub 14, brak takiej zgodności może być konwalidowany, jeżeli zachowanie dłużnika w postępowaniu sądowym potwierdza, że osobiście otrzymał on dokument podlegający doręczeniu w czasie umożliwiającym mu przygotowanie obrony.

.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

.

Egzekucja w prawie niemieckim

.

OPRAC. NA PODST.: T. RADKIEWICZ, P. SKIBIŃSKI, POSTĘPOWANIE CYWILNE – KAZUSY, WARSZAWA 2009.

W przypadku doręczenia za potwierdzeniem odbioru przez dłużnika dokument wszczynający postępowanie może być doręczony dłużnikowi (lub jego pełnomocnikowi) poprzez zastosowanie jednej z następujących metod:

a) osobiste doręczenie potwierdzone poświadczeniem odbioru, zawierającym datę odbioru i podpisanym przez dłużnika;

b) osobiste doręczenie potwierdzone dokumentem podpisanym przez właściwą osobę, która dokonała doręczenia, stwierdzającym, że dłużnik otrzymał dokument lub odmówił jego przyjęcia bez żadnego uzasadnienia prawnego, oraz datę doręczenia;

c) doręczenie drogą pocztową za poświadczeniem odbioru, zawierającym datę odbioru, podpisanym i zwróconym przez dłużnika;

d) doręczenie drogą elektroniczną, tj. faksem, pocztą elektroniczną, za poświadczeniem odbioru,  zawierającym datę odbioru, podpisanym i zwróconym przez dłużnika.

W przypadku, gdy miejsce ma doręczenie bez potwierdzenia odbioru przez dłużnika dokument wszczynający postępowanie powinien być dłużnikowi (lub jego pełnomocnikowi) doręczony poprzez:

a) osobiste doręczenie na osobisty adres dłużnika do rąk osób mieszkających z dłużnikiem w tym samym gospodarstwie domowym lub tam zatrudnionych;

b) w przypadku dłużnika prowadzącego działalność gospodarczą lub osoby prawnej, osobiste doręczenie w lokalu przedsiębiorstwa dłużnika, do rąk osób zatrudnionych przez dłużnika;

c) złożenie dokumentu w skrzynce pocztowej dłużnika;

d) złożenie dokumentu na poczcie lub we właściwym organie władzy publicznej, za pisemnym powiadomieniem o takim złożeniu pozostawionym w skrzynce pocztowej dłużnika, pod warunkiem że pisemne powiadomienie wyraźnie określa charakter dokumentu jako dokumentu sądowego lub skutek prawny powiadomienia jako skutkującego doręczeniem i powodującego uruchomienie biegu terminów;

e) doręczenie drogą pocztową bez potwierdzenia, zgodnie z ust. 3, gdy dłużnik ma adres w państwie członkowskim wydania;

f) drogą elektroniczną, za automatycznym potwierdzeniem dostarczenia, pod warunkiem że dłużnik uprzednio wyraźnie zgodził się na taką metodę doręczenia.

.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

.

.

oprac. na podst.: T. Radkiewicz, P. Skibiński, Postępowanie cywilne – kazusy, Warszawa 2009.

Przesłanki wydania zaświadczenia Europejskiego Tytułu Egzekucyjnego również zostały określone rozporządzeniem (WE) nr 805/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z 21 kwietnia 2004 r. w sprawie utworzenia Europejskiego Tytułu Egzekucyjnego dla roszczeń bezspornych.

Orzeczeniu w sprawie roszczenia bezspornego wydanego w państwie członkowskim nadaje się na wniosek złożony w sądzie wydania, zaświadczenie ETE, jeżeli kumulatywnie (łącznie) zostaną spełnione następujące przesłanki:
- orzeczenie jest wykonalne w państwie członkowskim wydania;

- orzeczenie nie stoi w sprzeczności z przepisami dot. jurysdykcji ustanowionymi w sekcjach 3 i 6 rozdziału II rozporządzenia (WE) nr 44/2001;

- postępowanie sądowe w państwie członkowskim wydania spełniło wymogi określone w rozdziale III, w przypadku gdy roszczenie jest bezsporne w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b lub c;

- orzeczenie zostało wydane w państwie członkowskim, w którym dłużnik ma miejsce zamieszkania, w rozumieniu art. 59 rozporządzenia (WE) nr 44/2001, w sprawach, w których:
a) roszczenie jest bezsporne w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b lub c,

b) odnosi się ono do umowy zawartej przez osobę, konsumenta, w celu, który można uznać za wykraczający poza jego działalność gospodarczą lub zawodową;

c) dłużnik jest konsumentem.

.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

.

.

oprac. na podst.: T. Radkiewicz, P. Skibiński, Postępowanie cywilne – kazusy, Warszawa 2009.

Instytucja zaświadczenia Europejskiego Tytułu Egzekucyjnego powołana została rozporządzeniem (WE) nr 805/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z 21 kwietnia 2004 r. w sprawie utworzenia Europejskiego Tytułu Egzekucyjnego dla roszczeń bezspornych.

Jego celem jest ułatwienie i przyspieszenie wykonania w państwach członkowskich orzeczeń wydanych w innym państwie członkowskim. Ma ono zastosowanie do orzeczeń, ugód sądowych oraz dokumentów urzędowych dotyczących roszczeń bezspornych.

Jakie roszczenia rozumie się za bezsporne?
Roszczenie jest bezsporne, jeśli spełniona zostanie choćby jedna z następujących przesłanek:
- dłużnik wyraźnie zgodził się co do niego przez uznanie lub w drodze ugody zatwierdzonej przez sąd albo zawartej przed sądem w toku postępowania;

- dłużnik nigdy nie wniósł przeciwko niemu sprzeciwu, zgodnie ze stosownymi wymogami proceduralnymi wynikającymi z prawa państwa członkowskiego wydania, w toku postępowania sądowego;

- dłużnik nie stawił się ani nie był reprezentowany na rozprawie sądowej dotyczącej tego roszczenia, po początkowym zakwestionowaniu roszczenia w toku postępowania sądowego, pod warunkiem że takie zachowanie traktuje się jako milczące uznanie roszczenia lub uznanie faktów przedstawionych przez wierzyciela na mocy prawa państwa członkowskiego wydania;

- dłużnik wyraźnie zgodził się co do niego w dokumencie urzędowym.

Zaświadczenie ETE jest więc urzędowym stwierdzeniem możliwości wykonania orzeczenia, ugody sądowej lub innego dokumentu urzędowego powstałego w państwie członkowskim. Nie jest więc tym samym, co stwierdzenie wykonalności orzeczeń sądów państw członkowskich UE, ugód zawartych lub zatwierdzonych przed ich sądami, czy dokumentów urzędowych sporządzonych w tych państwach.

.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

.

.

oprac. na podst.: T. Radkiewicz, P. Skibiński, Postępowanie cywilne – kazusy, Warszawa 2009.

cz.1.

.

Bereitschaftsdienst jest w prawie niemieckim rozumiany jako Arbeitszeit, czyli czas pracy w rozumieniu § 2 ust. 1. Arbeitszeitgesetz (ArbZG). Tak wynika z orzecznictwa.

Poprzez nieograniczone uznanie Bereitschaftsdienst jako czasu pracy prawodawca niemiecki (deutsche Gesetzgeber) przyjął wykładnię czasu pracy Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (EuGH).
Takie przyjęcie niesie za sobą następujące konsekwencje:

• maksymalny czas pracy ;
• fazy spoczynku (w zasadzie nie ma faz spoczynku w czasie Bereitschaftsdienst);
• wynagrodzenie (Bereitschaftsdienst jest płatny).

Pracodawca nie zawsze musi jednak opłacać Bereitschaftsdienst w takiej samej wysokości jak normalny czas pracy- w umowie o pracę albo w układzie zbiorowym pracy można wysokość wynagrodzenia uregulować inaczej – można ustalić również niższą stawkę za godzię

Od Bereitschaftsdienst należy odróżnić tzw. Rufbereitschaft. Rufbereitschaftma zazwyczaj miejsce wtedy, gdy pracownik poza normalnym czasem pracy przebywa we wskazanym przez pracownika miejscu, również będąc w gotowości do podjęcia pracy.  Często mają też miejsce umowy, że pracownik będzie dostępny telefonicznie.

Pracownik przy wyborze swojego miejsca pobytu jest ograniczony tylko o tyle, by w przypadku potrzeby mógł zagwarantować możliwość podjęcia pracy.

Rufbereitschaft nie może prowadzić do niedopuszczalnego ograniczania pracownika, stąd podane jest miejsce pobytu pracowika lub bardzo krótki czas na podjęcie pracy.  W takich przypadkach nie występowałby jednak „prawdziwy” Rufbereitschaft.

Rufbereitschaft nie jest czasem pracy. W przypadku wezwania zalicza się do czasu pracy czas rzeczywistego skorzystania z pracownika włącznie z ewentualnym czasem jego dotarcia na miejsce.

.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

.

Dowiedz się więcej:

http://www.adwokat-niemcy.de/blog/category/arbeitsrecht-niemieckie-prawo-pracy/

oraz: http://pl.wordpress.com/tag/arbeitsrecht-niemieckie-prawo-pracy/

W przypadku zawodów związanych z medycyną (lekarz, pielęgniarka), zawodu strażaka, ale i w wielu innych istnieje problem okresu gotowości do pracy. Pracownik nie jest w tym czasie w miejscu pracy, lecz w większości przypadków w domu. Nie może on swobodnie dysponować swoim „czasem wolnym”, lecz musi być w każdej chwili osiągalny i gotowy do pracy. W takim przypadku rodzi się pytanie: czy taki okres gotowości do pracy można w niemieckim prawie pracy zaliczyć do czasu pracy, a w związku z tym: czy za okres ten należy się pracownikowi wynagrodzenie?

Konieczne jest tu rozróżnienie dwóch pojęć: „prawdziwego” pogotowia (Bereitschaftsdienst) i tzw. gotowości na wezwanie (Rufbereitschaft).

W przeciwieństwie do normalnego czasu pracy, Bereitschaftsdienst ma miejsce wtedy, gdy pracownik na polecenie pracodawcy, poza zwyczajnym czasem pracy, przebywa w wyznaczonym przez pracodawcę miejscu, żeby w przypadku takiej potrzeby móc podjąć pracę. Pracownik może w czasie Bereitschaftsdienst dowolnie organizować swój czas i np. odpoczywać. Musi on jednak stale być w stanie móc niezwłocznie  podjąć się swoich obowiązków. Nie może też oddalać się od miejsca określonego dla Bereitschaftsdienst.

Jako podstawę umowną dla Bereitschaftsdienst uważa się przede wszystkim zbiorowe porozumienie pracy albo umowę o pracę.
.
cz.2.

.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

.

Dowiedz się więcej:

http://www.adwokat-niemcy.de/blog/category/arbeitsrecht-niemieckie-prawo-pracy/

oraz: http://pl.wordpress.com/tag/arbeitsrecht-niemieckie-prawo-pracy/