Adwokat – Niemcy – Blog

Archiv für die Kategorie „firma w niemczech“

Zagadnienia dot. firmy zdefiniowanej przez niemiecki kodeks handlowy (Handelsgesetzbuch) znajdują się w par. 17 tej ustawy.

Firma kupca (die Firma eines Kaufmanns) to nazwa, pod którą prowadzi on działalność i pod którą się podpisuje. Kupiec może pod własną firmą pozywać i być pozwanym. Firma musi właściwie określać kupca (pozwalać na jego identyfikację) i odróżnianie od innych podmiotów. Nie może tym samym zawierać takich elementów, które mogłyby wprowadzać innych w błąd. Jednak w postępowaniu przed sądem rejestrowym (Registergericht) właściwość nazwy powodująca wprowadzanie w błąd będzie uwzględniona tylko wtedy, jeśli jest ona oczywista.

Firma musi zawierać również określenia:

- w przypadku firmy handlowej jednoosobowej – „eingetragener Kaufmann”, „eigentragene Kauffrau” lub powszechnie zrozumiały skrót tego określenia: „e.K.”, „e.Kfm.” lub „e.Kfr”;

- w przypadku spółki jawnej (offene Handelsgesellschaft) określenie „offene Handelsgesellschaft“ lub powszechnie zrozumiały skrót tego określenia;

- w przypadku spółki komandytowej (Kommanditgesellschaft) określenie „Kommanditgesellschaft” lub też powszechnie zrozumiały skrót tego określenia.

Jeśli w spółce jawnej lub komandytowej nie odpowiada żadna osoba fizyczna, firma musi zawierać określenie wskazujące na ograniczenie odpowiedzialności (Haftungsbeschränkung).

Jeżeli w spółce zmieni się nazwa (imię) właściciela lub wspólnika, lecz bez zmiany tych osób, dotychczasowa firma może zostać zachowana.

.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

.

Handelsfirma 2.

Dość powszechnie uważa się, że pracodawca nie może zakończyć stosunku pracy w czasie urlopu czy podczas choroby. Nie jest to jednak prawdą. Wypowiedzenie w czasie nieobecności pracownika może jednak rodzić problemy innej natury – choćby stwierdzenia czasu, kiedy takie wypowiedzenie zostało pracownikowi doręczone (jeśli w czasie urlopu wyjechał).

To, kiedy wypowiedzenie zostaje doręczone pracownikowi, ma znaczenie dla terminu do wniesienia przez niego powództwa w sprawie o nieuzasadnione wypowiedzenie (Kündigungschutzklage). Pracownik ma tylko 3 tygodnie na wniesienie tego powództwa do właściwego sądu (np. Arbeitsgericht Berlin, Arbeitsgericht Hamburg etc.). Termin ten rozpoczyna bieg od dnia wręczenia pracownikowi wypowiedzenia i nie może zostać przegapiony.

Według orzecznictwa BAG (Bundesarbeitsgericht – Federalny Sąd Pracy) doręczenie w czasie nieobecności wymaga spełnienia dwóch przesłanek:

- doręczenie pisma w zwyczajowo przyjęty sposób osobie uprawnionej

- w zwykłych okolicznościach można założyć zaznajomienie się adresata z treścią                        pisma.

Ponieważ orzecznictwo stosuje określenie czasu zwyczajnej możliwości zaznajomienia się z pismem, jest niezwykle ważne, kiedy następuje rzeczywiste jego doręczenie pracownikowi.

BAG przyznaje jednak pracownikowi prawo do wniesienia wniosku o przywrócenie do stanu poprzedniego (możliwość późniejszego wniesienia powództwa w sprawie o nieuzasadnione wypowiedzenie.

.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

.

Dowiedz się więcej:

http://www.adwokat-niemcy.de/blog/category/arbeitsrecht-niemieckie-prawo-pracy/

oraz: http://pl.wordpress.com/tag/arbeitsrecht-niemieckie-prawo-pracy/

Wysokość wynagrodzenia jest jednym z najważniejszych postanowień i w żadnym wypadku nie może go brakować. Najczęściej określa się je w kwocie brutto. Kwota netto jest dopuszczalna, ale nie zalecana. W orzecznictwie BAG (Bundesarbeitsgericht) opowiada się za pewnym ograniczeniem swobody kształtowania wynagrodzenia pracownika. Płaca w Niemczech nie może być ustalona zupełnie dowolnie, lecz musi stanowić co najmniej 60% średniego wynagrodzenia w określonej branży, w danym miejscu. W przeciwnym razie to postanowienie umowne będzie uważać się za sprzeczne ze zwyczajem. Wynagrodzenie może być regulowane w postaci Leistungslohn (to zbiorcze określenie dla wynagrodzenia za pracę na akord i wynagrodzenia premiowego).

Termin płatności wynagrodzenia – jeśli w umowie nie ma żadnego innego postanowienia, termin ten wypada ostatniego dnia miesiąca za miesiąc bieżący. Często określa się jednak w umowach, że będzie to np. 10 czy 15. dzień następnego miesiąca. W wielu przypadkach tego typu postanowienia są dopuszczalne, ale nie zawsze.

Nadgodziny za pracę w Niemczech według niemieckiego prawa pracy to kolejny ważny przedmiot umowy o pracę. Postanowienie umowne, według którego nadgodziny miałyby się mieścić w ramach podstawowego wynagrodzenia, czyli takie, które nie przewidywałoby konieczności zapłaty dodatkowego wynagrodzenia za same nadgodziny, jest nieważne.

Niemieckie regulacje dotyczące urlopu znajdują się w Bundesurlaubsgesetz. Mimo to dopuszcza się dodatkowe jego określenie w samej umowie o pracę.

Dość istotną rolę odgrywa postanowienie umowne o tzw. Ausschlussklausel, czyli klauzuli wyłączającej, na podstawie której roszczenia wynikające z umowy przedawniają się po upływie określonego czasu. Pozwala to chronić pracodawcę przed roszczeniami sprzed lat (np. za niezapłacone nadgodziny). Okres ten nie może być jednak krótszy niż 3 lata, chyba że odmiennie reguluje to np. zbiorowy układ pracy.

.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

.

Dowiedz się więcej:

http://www.adwokat-niemcy.de/blog/category/arbeitsrecht-niemieckie-prawo-pracy/

oraz: http://pl.wordpress.com/tag/arbeitsrecht-niemieckie-prawo-pracy/

.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

.

Dowiedz się więcej:

http://www.adwokat-niemcy.de/blog/category/arbeitsrecht-niemieckie-prawo-pracy/

oraz: http://pl.wordpress.com/tag/arbeitsrecht-niemieckie-prawo-pracy/

Do praw i obowiązków likwidatorów zalicza się m.in. konieczność zakończenia bieżących spraw, roszczeń, spieniężenie pozostałego majątku oraz zaspokojenie wierzycieli. W celu zakończenia toczących się spraw mogą oni dokonywać nowych czynności prawnych. W zakresie swojej działalności likwidatorzy reprezentują spółkę sądowo oraz pozasądowo.

Jeśli likwidacji dokonuje więcej niż jeden likwidator oraz o ile nie ustalono inaczej, do dokonywania czynności związanych z likwidacją wymagane jest ich współdziałanie.

Niemiecki HGB za nieważne uważa ograniczenie zakresu uprawnień likwidatorów względem osób trzecich.

Likwidatorzy niemieccy muszą przygotować wymagany bilans- jeden na początku, a drugi po zakończeniu likwidacji.

Po uregulowaniu długów spółki może pozostać pewien majątek spółki. W takiej sytuacji likwidatorzy obowiązani są rozdzielić go między wspólników proporcjonalnie do posiadanych udziałów w kapitale (już po bilansie końcowych).

Pieniądze, które pozostały po uregulowaniu długów rozdziela się między wspólników. Zatrzymuje się jednak odpowiednią ich część, jeśli istnieją jeszcze niewymagalne zobowiązania, czy też takie, co do których istnieje spór. Zatrzymuje się je również w przypadku w celi zabezpieczenia prawidłowego rozliczenia między wspólnikami.

Jeśli między wspólnikami istnieje spór co do podziału majątku spółki, likwidatorzy odkładają ten podział aż do zakończenia sporu.

Po zakończeniu likwidacji melduje się wygaśnięcie firmy w rejestrze (Handelsregister), a książki czy inne dokumenty przekazuje się jednemu ze wspólników lub osobie trzeciej. Wspólnicy oraz ich spadkobiercy mają prawo do wglądu i używania  tych ksiąg i dokumentów.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

Dowiedz się więcej: Likwidacja spółki jawnej – cz.1., Spółka jawna w Niemczech,  Spółka jawna – cz. 2., Spółka cywilna w Niemczech – cz. 1, Spółka cywilna w Niemczech – Gesellschaft bürgerlichen Rechts – cz. 2, Spółka cywilna w Niemczech – Gesellschaft bürgerlichen Rechts – cz. 3, Rękojmia (poręczenie) – Bürgschaft – cz. 2.,Niemieckie prawo umów, Egzekucja z wierzytelności, Wymagania formalne umów – Formerfordernisse, Proces cywilny w Niemczech,Kontrola klauzul umowy w prawie niemieckim, Zdolność do czynności prawnych, Ogólne warunki umów,Prawo pierwokupu – Vorkaufsrecht.

Po zakończeniu trwania stosunku wynikającego z umowy między przedstawicielem handlowym a przedsiębiorcą może dojść do takiej sytuacji, w której były przedstawiciel handlowy mógłby konkurować z przedsiębiorcą. Niemiecki kodeks handlowy (HGB) odnosi się i do tej kwestii.

Ustalenie, które ogranicza działalność byłego przedstawiciela handlowego po zakończeniu stosunku umownego, wymaga formy pisemnej oraz doręczenia przedstawicielowi  jednego z podpisanych przez przedsiębiorcę egzemplarzy. Ustalenie takie może trwać maksymalnie 2 lata od zakończenia stosunku umownego między stronami i może dotyczyć tylko określonego kręgu klientów lub okręgu, w którym działał przedstawiciel. Przedsiębiorca jest jednak obowiązany do zapłaty przedstawicielowi odpowiedniego odszkodowania za okres trwania ograniczenia działalności.

Przedsiębiorca, do końca trwania umowy, może pisemnie zrezygnować z ograniczenia konkurencji (Wettbewerbsbeschränkung).

Jeśli przedstawiciel wypowiada część umowy z ważnego powodu dotyczącego drugiej strony, w przeciągu miesiąca od tego wypowiedzenia może on pisemnie odstąpić od ustalenia o konkurecji.

.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

.

Dowiedz się więcej: Przedstawiciel handlowy wg HGB, Prowizja przedstawiciela handlowego, Przedstawiciel handlowy – wypowiedzenie umowy.

Przedstawiciel handlowy ma roszczenie o prowizję za wszystkie czynności dokonane w związku ze stosunkiem powstałym w wyniku umowy. Ustawa przewiduje jednak sytuacje, w których prowizja ta będzie jednak przysługiwać wyłączonemu przedstawicielowi.

Jeśli przedstawicielowi handlowemu przysługiwał jakiś okręg lub jakiś określony krąg klientów, ma on również roszczenie o prowizję za czynności, które bez jego współudziału z osobami tego okręgu, w czasie trwania umowy, nie mogłyby zostać dokonane. HGB przewiduje jednak wyjątki od tej zasady.

Przedstawiciel handlowy może również mieć roszczenie o prowizję za czynność mającą miejsce nawet po zakończeniu trwania stosunku między nim a przedsiębiorcą, np. jeśli w znacznym stopniu doprowadził do czynności, która miała miejsce w określonym terminie po wygaśnięciu stosunku z umowy.

Zgodnie z niemieckim kodeksem handlowym, oprócz roszczenia o prowizję za dokonane czynności przedstawicielowi handlowemu przysługuje również prowizja od inkasa.

HGB określa również termin płatności prowizji. Roszczenie o prowizję przysługuje jak tylko i o ile przedsiębiorca dokonał czynności. Odmienne postanowienie stron jest tu dopuszczalne, jednakże wraz z dokonaniem czynności przez przedsiębiorcę, przedstawiciel nabywa roszczenie o odpowiednią zaliczkę, której termin płatności przypada najpóźniej na ostatni dzień następnego miesiąca.

Jeśli osoba trzecia nie świadczy, roszczenie o prowizję odpada, a częściowo już spełnione świadczenia podlegają zwrotowi.

Jeśli strony nie postanowią inaczej, obowiązuje ustawowa wysokość prowizji. Oblicza się ją na podstawie wysokości świadczenia, które spełnia osoba trzecia lub przedsiębiorca. Nie odciąga się tu upustów za płatność gotówką. Problematykę wysokości prowizji szerzej porusza §87b HGB.

Przedstawiciel handlowy ma roszczenie o miesięczne rozliczanie prowizji. Okres rozliczeniowy może być jednak maksymalnie rozszerzony do 3 miesięcy. Rozliczenie następuje co do zasady bezzwłocznie, najpóźniej na koniec następnego miesiąca.

Ze względu na rozlicznie przedstawiciel handlowy może domagać się wyciągu z ksiąg rachunkowych, a także wiadomości o wszelkich okolicznościach, które są istotne dla roszczenia o prowizję, terminu jej płatności i jej obliczania.

Te prawa przedstawiciela nie mogą być przez strony wyłączone umownie.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

Prokurę wg prawa niemieckiego można odwołać w każdej chwili bez względu na istniejące stosunki prawne z prokurentem.  Należy jednak uwzględnić wynagrodzenie uregulowane w umowie między stronami.

Niemiecka HGB wyraźnie stwierdza, że prokurent nie może przekazywać prokury nikomu innemu: „Die Prokura ist nicht übertragbar”. Prawo niemieckie, podobnie jak polskie, nie przewiduje wygaśnięcia prokury w przypadku śmierci właściciela przedsiębiorstwa: „Die Prokura erlischt nich durch den Tod des Inhabers des Handelsgeschäfts”.

Należy pamiętać, że udzielenie prokury wymaga od przedsiębiorcy wpisu do niemieckiego Handelsregister. Jeśli mamy do czynienia z prokurą łączną (udzieloną kilku osobom) trzeba o tym również wspomnieć w rejestrze. Udzielenie, ale i odwołanie prokury wymagają wpisu do rejestru.

Warto wyraźnie zaznaczyć, że prokura jest tylko pewnym typem pełnomocnictwa, które powstaje w wyniku umowy kwalifikowanej podmiotowo (jedną ze stron musi być przedsiębiorca).

Udzielenie prokury nie ogranicza charakter branży, w jakiej działa przedsiębiorstwo – w celu zaznaczenia tej właściwości prokury, niemieckie ustawodawca użył rodzajnika nieokreślonego „eines Handelsgewerbes” (§49 HGB).

Stronom, które zawierają z prokurentem umowy, prokura daje pewnego rodzaju gwarancję, że prokurent jest uprawniony do reprezentowania przedsiębiorcy i podejmowania określonych czynności prawnych. Strony te nie muszą obawiać się ryzyka fałszywej reprezentacji.

Zazwyczaj prokurenci niemieccy podpisują się poprzez użycie skrótu:  „ppa.“ (per procura).

Rozwiązanie prokury, jak to już zostało wspomniane, nie następuje wskutek śmierci przedsiębiorcy. Rozwiązanie może jednak nastąpić np. w przypadku: upadłości przedsiębiorstwa, odwołania prokury czy utraty zdolności do czynności prawnych przez prokurenta.

.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

.

Dowiedz się więcej: Prokura w Niemczech – cz.1., Spółka jawna – cz. 1., Spółka cywilna w Niemczech – cz. 1, Spółka cywilna w Niemczech – Gesellschaft bürgerlichen Rechts – cz. 2, Spółka cywilna w Niemczech – Gesellschaft bürgerlichen Rechts – cz. 3, Rękojmia (poręczenie) – Bürgschaft – cz. 2., Niemieckie prawo umów, Egzekucja z wierzytelności,Wymagania formalne umów – Formerfordernisse, Proces cywilny w Niemczech, Kontrola klauzul umowy w prawie niemieckim, Zdolność do czynności prawnych, Ogólne warunki umów, Prawo pierwokupu – Vorkaufsrecht.

Odpowiedzialność wspólników za zobowiązania spółki jest również określona przez niemiecki HGB. Każdy wspólnik odpowiada bezpośrednio, bez ograniczeń, solidarnie, z prawem regresu wobec pozostałych dłużników. Wspólnik odpowiada za zobowiązania spółki nawet wtedy, gdy od niej odstąpił, ale tylko za te podjęte do tego czasu i tylko przez 5 lat. Warto zauważyć, że nowy wspólnik, który dopiero dołącza do spółki, od samego początku od powiada za zobowiązania już istniejące.

Odpowiedzialność bezpośrednia polega na tym, że wierzyciel może mieć roszczenie bezpośrednio wobec każdego dłużnika (może sobie wybrać względem którego).

Odpowiedzialność bez ograniczeń (osobista) to taka, gdy dłużnik odpowiada całym swym majątkiem w pełnej jego wartości. Dotyczy to zarówno majątku dłużnika, który ten miał w czasie powstania zobowiązania, jak i przyszłego.

Ustawa wymienia też pewien katalog obowiązków spółki jawnej:

- Wspólnicy muszą wnieść do niej odpowiedniej wysokości wkład własny, który może mieć postać pieniężną, ale też niepieniężną (np. nieruchomość, patenty). Wkład ten wchodzi w skład majątku spółki i staje się majątkiem wspólnym wspólników.

- Zasadniczo każdy wspólnik jest uprawniony, ale i zobowiązany do zarządzania spółką. Jeśli nie postanowi się inaczej, obowiązuje zasada, zgodnie z którą każdy wspólnik może bez współdziałania z innymi wspólnikami podejmować działania dot. zwyczajnych czynności funkcjonowania spółki (np. kupowania czy sprzedawania towarów, zatrudniania i zwalniania pracowników). W przypadku innych czynności wymagana byłaby zgoda wszystkich wspólników. Każdy wspólnik ma jednak prawo do niewyrażenia zgody nawet na czynność zwykłego zarządu spółką. Wtedy czynność nie dochodzi do skutku.

- Wspólnicy odpowiednio dzielą straty między sobą (wg wartości wniesionych wkładów). Każdy wspólnik ma też raz rocznie (niezależnie od zysku albo straty spółki) możliwość wypłaty 4% wniesionych przez siebie udziałów.

- Wspólnicy muszą sobie ufać i nie mogą ze sobą konkurować (Wettbewerbsverbot)- ich współpraca jest przecież niezbędna dla funkcjonowania niemieckiej spółki jawnej.

.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

.

Dowiedz się więcej: Spółka jawna – cz. 1., Spółka cywilna w Niemczech – cz. 1, Spółka cywilna w Niemczech – Gesellschaft bürgerlichen Rechts – cz. 2, Spółka cywilna w Niemczech – Gesellschaft bürgerlichen Rechts – cz. 3, Rękojmia (poręczenie) – Bürgschaft – cz. 2.,Niemieckie prawo umów, Egzekucja z wierzytelności, Wymagania formalne umów – Formerfordernisse, Proces cywilny w Niemczech,Kontrola klauzul umowy w prawie niemieckim, Zdolność do czynności prawnych, Ogólne warunki umów,Prawo pierwokupu – Vorkaufsrecht.

Dość często mają miejsce sytuacje, w których przedmiot umowy kupna nie satysfakcjonuje kupującego ze względu na swe wady fizyczne lub prawne. Co w takiej sytuacji może zrobić nabywca przedmiotu? Jakie przysługują mu prawa i kiedy się one przedawniają?

Jeśli spełnione zostały założenia przepisów szczególnych i nie postanowiono niczego innego, kupujący może:

- wymagać od sprzedającego późniejszego wykonania np. danej usługi (poprawy);

- odstąpić od umowy lub żądać obniżenia ceny;

- żądać odszkodowania lub czegoś w zamian za niepotrzebnie poniesiony wydatek.

Roszczenia kupującego podlegają jednak przedawnieniu. Ustawa niemiecka rozróżnia kilka podstawowych terminów, po upływie których roszczenie kupującego będzie bezskuteczne:

=> 30 lat, jeśli wada ta dotyczy:

- prawa rzeczowego osoby trzeciej, na podstawie to którego osoba trzecia może żądać wydania przedmiotu umowy kupna.

- pozostałych praw w księdze wieczystej.

=> 5 lat – głównie w przypadku robót budowlanych

=> 2 lata w pozostałych przypadkach.

Okres przedawnienia biegnie od momentu przekazania gruntu, a w pozostałych przypadkach od dostarczenia rzeczy.

Wyjątkiem jest sytuacja, w której sprzedawca podstępnie przemilczał lub ukrył wady przedmiotu. Wtedy obowiązuje zwyczajny termin przedawnienia roszczeń.

.

.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

Dowiedz się więcej: Umowa kupna według prawa niemieckiego – cz. 1.