Adwokat – Niemcy – Blog

Archiv für die Kategorie „niemieckie prawo cywilne“

Testament w prawie niemieckim – cz.2

Jeśli spadkodawca w tak niejednoznaczny sposób określił spadkobierców, że określenie to pasowałoby do więcej niż jednej osoby i nie dałoby się ustalić osoby właściwej, to spadek musi zostać podzielony między te osoby w częściach równych.

Jeśli spadkodawca uzależnił przekazanie spadku od spełnienia określonego warunku zawieszającego, w razie wątpliwości przyjmuje się, że spadek zostanie przekazany, jeśli spadkobierca żył w momencie spełnienia tego warunku.

Jeśli spadkodawca uzależnił darowiznę od spełnienia warunku, polegającego na tym, że osoba określona jako spadkobierca musiała przez nieokreślony czas czegoś zaniechać albo też coś czynić oraz jeśli to zaniechanie albo czynienie zależy już jedynie od woli tej osoby, w razie wątpliwości przyjmuje się, że przydzielenie spadku zależy od warunku rozwiązującego, polegającego na tym, czy ta osoba daną czynność podjęła albo danej czynności zaniechała.

Rozporządzenie ostatniej woli, w którym spadkodawca określił swego małżonka jako spadkobiercę, jest nieważne, jeśli małżeństwo zostało rozwiązane przed śmiercią spadkodawcy.  W takim przypadku wystarczy, że przed śmiercią spadkodawcy zostały spełnione warunki dla rozwodu i spadkodawca wniósł o rozwód albo zgodził się na niego. Tak samo odnosi się do sytuacji, w której spadkodawca w chwili śmierci był uprawniony do wniesienia wniosku o rozwód i wniosek taki przygotował.

Rozporządzenie ostatniej woli, w którym spadkodawca określił swego narzeczonego jako spadkobiercę jest nieważny, jeśli przed śmiercią spadkodawcy zaręczyny zostały zerwane.

.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

Do praw i obowiązków likwidatorów zalicza się m.in. konieczność zakończenia bieżących spraw, roszczeń, spieniężenie pozostałego majątku oraz zaspokojenie wierzycieli. W celu zakończenia toczących się spraw mogą oni dokonywać nowych czynności prawnych. W zakresie swojej działalności likwidatorzy reprezentują spółkę sądowo oraz pozasądowo.

Jeśli likwidacji dokonuje więcej niż jeden likwidator oraz o ile nie ustalono inaczej, do dokonywania czynności związanych z likwidacją wymagane jest ich współdziałanie.

Niemiecki HGB za nieważne uważa ograniczenie zakresu uprawnień likwidatorów względem osób trzecich.

Likwidatorzy niemieccy muszą przygotować wymagany bilans- jeden na początku, a drugi po zakończeniu likwidacji.

Po uregulowaniu długów spółki może pozostać pewien majątek spółki. W takiej sytuacji likwidatorzy obowiązani są rozdzielić go między wspólników proporcjonalnie do posiadanych udziałów w kapitale (już po bilansie końcowych).

Pieniądze, które pozostały po uregulowaniu długów rozdziela się między wspólników. Zatrzymuje się jednak odpowiednią ich część, jeśli istnieją jeszcze niewymagalne zobowiązania, czy też takie, co do których istnieje spór. Zatrzymuje się je również w przypadku w celi zabezpieczenia prawidłowego rozliczenia między wspólnikami.

Jeśli między wspólnikami istnieje spór co do podziału majątku spółki, likwidatorzy odkładają ten podział aż do zakończenia sporu.

Po zakończeniu likwidacji melduje się wygaśnięcie firmy w rejestrze (Handelsregister), a książki czy inne dokumenty przekazuje się jednemu ze wspólników lub osobie trzeciej. Wspólnicy oraz ich spadkobiercy mają prawo do wglądu i używania  tych ksiąg i dokumentów.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

Dowiedz się więcej: Likwidacja spółki jawnej – cz.1., Spółka jawna w Niemczech,  Spółka jawna – cz. 2., Spółka cywilna w Niemczech – cz. 1, Spółka cywilna w Niemczech – Gesellschaft bürgerlichen Rechts – cz. 2, Spółka cywilna w Niemczech – Gesellschaft bürgerlichen Rechts – cz. 3, Rękojmia (poręczenie) – Bürgschaft – cz. 2.,Niemieckie prawo umów, Egzekucja z wierzytelności, Wymagania formalne umów – Formerfordernisse, Proces cywilny w Niemczech,Kontrola klauzul umowy w prawie niemieckim, Zdolność do czynności prawnych, Ogólne warunki umów,Prawo pierwokupu – Vorkaufsrecht.

Po zakończeniu trwania stosunku wynikającego z umowy między przedstawicielem handlowym a przedsiębiorcą może dojść do takiej sytuacji, w której były przedstawiciel handlowy mógłby konkurować z przedsiębiorcą. Niemiecki kodeks handlowy (HGB) odnosi się i do tej kwestii.

Ustalenie, które ogranicza działalność byłego przedstawiciela handlowego po zakończeniu stosunku umownego, wymaga formy pisemnej oraz doręczenia przedstawicielowi  jednego z podpisanych przez przedsiębiorcę egzemplarzy. Ustalenie takie może trwać maksymalnie 2 lata od zakończenia stosunku umownego między stronami i może dotyczyć tylko określonego kręgu klientów lub okręgu, w którym działał przedstawiciel. Przedsiębiorca jest jednak obowiązany do zapłaty przedstawicielowi odpowiedniego odszkodowania za okres trwania ograniczenia działalności.

Przedsiębiorca, do końca trwania umowy, może pisemnie zrezygnować z ograniczenia konkurencji (Wettbewerbsbeschränkung).

Jeśli przedstawiciel wypowiada część umowy z ważnego powodu dotyczącego drugiej strony, w przeciągu miesiąca od tego wypowiedzenia może on pisemnie odstąpić od ustalenia o konkurecji.

.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

.

Dowiedz się więcej: Przedstawiciel handlowy wg HGB, Prowizja przedstawiciela handlowego, Przedstawiciel handlowy – wypowiedzenie umowy.

Przedstawiciel handlowy ma roszczenie o prowizję za wszystkie czynności dokonane w związku ze stosunkiem powstałym w wyniku umowy. Ustawa przewiduje jednak sytuacje, w których prowizja ta będzie jednak przysługiwać wyłączonemu przedstawicielowi.

Jeśli przedstawicielowi handlowemu przysługiwał jakiś okręg lub jakiś określony krąg klientów, ma on również roszczenie o prowizję za czynności, które bez jego współudziału z osobami tego okręgu, w czasie trwania umowy, nie mogłyby zostać dokonane. HGB przewiduje jednak wyjątki od tej zasady.

Przedstawiciel handlowy może również mieć roszczenie o prowizję za czynność mającą miejsce nawet po zakończeniu trwania stosunku między nim a przedsiębiorcą, np. jeśli w znacznym stopniu doprowadził do czynności, która miała miejsce w określonym terminie po wygaśnięciu stosunku z umowy.

Zgodnie z niemieckim kodeksem handlowym, oprócz roszczenia o prowizję za dokonane czynności przedstawicielowi handlowemu przysługuje również prowizja od inkasa.

HGB określa również termin płatności prowizji. Roszczenie o prowizję przysługuje jak tylko i o ile przedsiębiorca dokonał czynności. Odmienne postanowienie stron jest tu dopuszczalne, jednakże wraz z dokonaniem czynności przez przedsiębiorcę, przedstawiciel nabywa roszczenie o odpowiednią zaliczkę, której termin płatności przypada najpóźniej na ostatni dzień następnego miesiąca.

Jeśli osoba trzecia nie świadczy, roszczenie o prowizję odpada, a częściowo już spełnione świadczenia podlegają zwrotowi.

Jeśli strony nie postanowią inaczej, obowiązuje ustawowa wysokość prowizji. Oblicza się ją na podstawie wysokości świadczenia, które spełnia osoba trzecia lub przedsiębiorca. Nie odciąga się tu upustów za płatność gotówką. Problematykę wysokości prowizji szerzej porusza §87b HGB.

Przedstawiciel handlowy ma roszczenie o miesięczne rozliczanie prowizji. Okres rozliczeniowy może być jednak maksymalnie rozszerzony do 3 miesięcy. Rozliczenie następuje co do zasady bezzwłocznie, najpóźniej na koniec następnego miesiąca.

Ze względu na rozlicznie przedstawiciel handlowy może domagać się wyciągu z ksiąg rachunkowych, a także wiadomości o wszelkich okolicznościach, które są istotne dla roszczenia o prowizję, terminu jej płatności i jej obliczania.

Te prawa przedstawiciela nie mogą być przez strony wyłączone umownie.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

Prokurę wg prawa niemieckiego można odwołać w każdej chwili bez względu na istniejące stosunki prawne z prokurentem.  Należy jednak uwzględnić wynagrodzenie uregulowane w umowie między stronami.

Niemiecka HGB wyraźnie stwierdza, że prokurent nie może przekazywać prokury nikomu innemu: „Die Prokura ist nicht übertragbar”. Prawo niemieckie, podobnie jak polskie, nie przewiduje wygaśnięcia prokury w przypadku śmierci właściciela przedsiębiorstwa: „Die Prokura erlischt nich durch den Tod des Inhabers des Handelsgeschäfts”.

Należy pamiętać, że udzielenie prokury wymaga od przedsiębiorcy wpisu do niemieckiego Handelsregister. Jeśli mamy do czynienia z prokurą łączną (udzieloną kilku osobom) trzeba o tym również wspomnieć w rejestrze. Udzielenie, ale i odwołanie prokury wymagają wpisu do rejestru.

Warto wyraźnie zaznaczyć, że prokura jest tylko pewnym typem pełnomocnictwa, które powstaje w wyniku umowy kwalifikowanej podmiotowo (jedną ze stron musi być przedsiębiorca).

Udzielenie prokury nie ogranicza charakter branży, w jakiej działa przedsiębiorstwo – w celu zaznaczenia tej właściwości prokury, niemieckie ustawodawca użył rodzajnika nieokreślonego „eines Handelsgewerbes” (§49 HGB).

Stronom, które zawierają z prokurentem umowy, prokura daje pewnego rodzaju gwarancję, że prokurent jest uprawniony do reprezentowania przedsiębiorcy i podejmowania określonych czynności prawnych. Strony te nie muszą obawiać się ryzyka fałszywej reprezentacji.

Zazwyczaj prokurenci niemieccy podpisują się poprzez użycie skrótu:  „ppa.“ (per procura).

Rozwiązanie prokury, jak to już zostało wspomniane, nie następuje wskutek śmierci przedsiębiorcy. Rozwiązanie może jednak nastąpić np. w przypadku: upadłości przedsiębiorstwa, odwołania prokury czy utraty zdolności do czynności prawnych przez prokurenta.

.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

.

Dowiedz się więcej: Prokura w Niemczech – cz.1., Spółka jawna – cz. 1., Spółka cywilna w Niemczech – cz. 1, Spółka cywilna w Niemczech – Gesellschaft bürgerlichen Rechts – cz. 2, Spółka cywilna w Niemczech – Gesellschaft bürgerlichen Rechts – cz. 3, Rękojmia (poręczenie) – Bürgschaft – cz. 2., Niemieckie prawo umów, Egzekucja z wierzytelności,Wymagania formalne umów – Formerfordernisse, Proces cywilny w Niemczech, Kontrola klauzul umowy w prawie niemieckim, Zdolność do czynności prawnych, Ogólne warunki umów, Prawo pierwokupu – Vorkaufsrecht.

Odpowiedzialność wspólników za zobowiązania spółki jest również określona przez niemiecki HGB. Każdy wspólnik odpowiada bezpośrednio, bez ograniczeń, solidarnie, z prawem regresu wobec pozostałych dłużników. Wspólnik odpowiada za zobowiązania spółki nawet wtedy, gdy od niej odstąpił, ale tylko za te podjęte do tego czasu i tylko przez 5 lat. Warto zauważyć, że nowy wspólnik, który dopiero dołącza do spółki, od samego początku od powiada za zobowiązania już istniejące.

Odpowiedzialność bezpośrednia polega na tym, że wierzyciel może mieć roszczenie bezpośrednio wobec każdego dłużnika (może sobie wybrać względem którego).

Odpowiedzialność bez ograniczeń (osobista) to taka, gdy dłużnik odpowiada całym swym majątkiem w pełnej jego wartości. Dotyczy to zarówno majątku dłużnika, który ten miał w czasie powstania zobowiązania, jak i przyszłego.

Ustawa wymienia też pewien katalog obowiązków spółki jawnej:

- Wspólnicy muszą wnieść do niej odpowiedniej wysokości wkład własny, który może mieć postać pieniężną, ale też niepieniężną (np. nieruchomość, patenty). Wkład ten wchodzi w skład majątku spółki i staje się majątkiem wspólnym wspólników.

- Zasadniczo każdy wspólnik jest uprawniony, ale i zobowiązany do zarządzania spółką. Jeśli nie postanowi się inaczej, obowiązuje zasada, zgodnie z którą każdy wspólnik może bez współdziałania z innymi wspólnikami podejmować działania dot. zwyczajnych czynności funkcjonowania spółki (np. kupowania czy sprzedawania towarów, zatrudniania i zwalniania pracowników). W przypadku innych czynności wymagana byłaby zgoda wszystkich wspólników. Każdy wspólnik ma jednak prawo do niewyrażenia zgody nawet na czynność zwykłego zarządu spółką. Wtedy czynność nie dochodzi do skutku.

- Wspólnicy odpowiednio dzielą straty między sobą (wg wartości wniesionych wkładów). Każdy wspólnik ma też raz rocznie (niezależnie od zysku albo straty spółki) możliwość wypłaty 4% wniesionych przez siebie udziałów.

- Wspólnicy muszą sobie ufać i nie mogą ze sobą konkurować (Wettbewerbsverbot)- ich współpraca jest przecież niezbędna dla funkcjonowania niemieckiej spółki jawnej.

.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

.

Dowiedz się więcej: Spółka jawna – cz. 1., Spółka cywilna w Niemczech – cz. 1, Spółka cywilna w Niemczech – Gesellschaft bürgerlichen Rechts – cz. 2, Spółka cywilna w Niemczech – Gesellschaft bürgerlichen Rechts – cz. 3, Rękojmia (poręczenie) – Bürgschaft – cz. 2.,Niemieckie prawo umów, Egzekucja z wierzytelności, Wymagania formalne umów – Formerfordernisse, Proces cywilny w Niemczech,Kontrola klauzul umowy w prawie niemieckim, Zdolność do czynności prawnych, Ogólne warunki umów,Prawo pierwokupu – Vorkaufsrecht.

Prawo transportowe, za racji swego charakteru, który nijako wymusza współpracę międzynarodową, jest w dużym stopniu uregulowane w różnego rodzaju konwencjach. (Za przykład zupełnie przeciwnego zjawiska mogłaby służyć tematyka prawa własności intelektualnej). Znaczne ujednolicenie na arenie międzynarodowej prawa transportu międzynarodowego sprawiło, że zmalała potrzeba sięgania do krajowych systemów prawnych.

W zakresie transportu drogowego najważniejsze dla jego uregulowania były m.in.: Konwencja genewska o umowie międzynarodowego przewozu drogowego (CMR) z roku 1956 oraz Umowa europejska dotycząca międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) z 1957 r.. Normy tych aktów prawnych mają najczęściej charakter norm merytorycznych, ale w pewnej części i tak zawierają normy kolizyjne.

(Normy kolizyjne prawa prywatnego międzynarodowego regulują problematykę właściwości systemu prawnego w określonej sytuacji. Pozwalają one odpowiedzieć na pytanie, np. jakie prawo (polskie czy niemieckie) miałoby zastosowanie, jeśli Polak chciałby kupić od innego Polaka samochód w Niemczech. Normy kolizyjne mają więc zupełnie inne zadanie niż normy merytoryczne, które regulują stosunki życiowe.)

Warto wspomnieć, że prawo prywatne międzynarodowe przewiduje (o ile w treści umowy strony umowy nie regulują inaczej wyboru prawa), że umowa przewozu podlega prawu kraju, w którym (w chwili zawarcia umowy) siedzibę lub miejsce zamieszkania ma przewoźnik. Jeśli jednak umowa ta została dotyczy przedsiębiorstwa należy stosować prawo państwa, w którym znajduje się siedziba przedsiębiorstwa.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

Dowiedz się więcej: Prawo transportowe w Niemczech, Niemieckie prawo transportowe, CMR – obowiązywanie, wprowadzenie, CMR – odpowiedzialność przewoźnika, Umowa spedycji w prawie niemieckim, Inkaso w przypadku zlecenia transportu w Niemczech.

Opracowane na podstawie: M. Pazdan, Prawo prywatne międzynarodowe, Warszawa 2005.

W związku art. 13 BGB niemiecka nauka prawa uznaje, że spółka cywilna jest traktowana jako konsument. Skoro spółkę tę tworzą co najmniej dwie osoby fizyczne, to powinna mieć tu zastosowania ustawa o ochronie konsumentów. Inny pogląd natomiast wyraża myśl, że prawo konsumenckie chroni nie tylko pojedyncze osoby fizyczne, lecz również ich większą liczbę. Z takiego potraktowania art. 13 BGB wynika więc, że spółka ta nie jest traktowana jako osoba prawna, lecz w tym przypadku bardziej upodabnia się do osoby fizycznej.

Reprezentacja spółki na zewnątrz odnosi się do faktycznych możliwości spółki wobec osób trzecich. Co do zasady wspólnicy podejmują decyzje wspólnie, ale umowa między nimi może przewidywać inne warianty, np.: podejmowanie decyzji większością głosów, przeniesienie tego prawa na wybraną (lub więcej) osobę etc.

§ 714 BGB (niemieckiego kodeksu cywilnego) zakłada, że jeśli jakiemuś wspólnikowi przysługuje (na podstawie treści umowy spółki) uprawnienie dokonywania w jej imieniu czynności prawnych, to w razie wątpliwości rozumie się, że osoba ta jest również upoważniona do reprezentowania innych wspólników względem osób trzecich: Soweit einem Gesellschafter nach dem Gesellschaftsvertrag die Befugnis zur Geschäftsführung zusteht, ist er im Zweifel auch ermächtigt, die anderen Gesellschafter Dritten gegenüber zu vertreten.

Ponieważ spółka cywilna nie jest w niemieckim rozumiana jako kupiec, nie ma obowiązku prowadzenia właściwych ksiąg. Wystarczy, że odpowiednio transparentnie prowadzi ona dokumentację działalności. Obowiązek zbilansowania pojawia się dopiero wtedy, gdy roczny obrót przekroczy kwotę 500.000 euro lub jeśli roczny zysk przekroczy 50.000 euro.

Jeśli umowa spółki cywilnej nie przewiduje inaczej, uważa się, że podział zysku (albo straty) dokonuje się w częściach równych między wspólników, nie biorąc pod uwagę wielkości poszczególnych udziałów.

.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

.

Dowiedz się więcej: Spółka cywilna w Niemczech – Gesellschaft bürgerlichen Rechts – cz. 1, Spółka cywilna w Niemczech – Gesellschaft bürgerlichen Rechts – cz. 3, Rękojmia (poręczenie) – Bürgschaft – cz. 2.,Niemieckie prawo umów, Egzekucja z wierzytelności, Wymagania formalne umów – Formerfordernisse, Proces cywilny w Niemczech,Kontrola klauzul umowy w prawie niemieckim, Zdolność do czynności prawnych, Ogólne warunki umów,Prawo pierwokupu – Vorkaufsrecht.

Poręczyciel ma prawo do odmowy zaspokojenia wierzyciela tak długo, jak dłużnikowi głównemu (Hauptschuldner) ( w tym poście będzie on po prostu „dłużnikiem”) przysługuje prawo do zaskarżenia czynności prawnej leżącej u podstaw zobowiązania.  To samo uprawnienie przysługuje poręczycielowi w sytuacji, gdy wierzyciel może się zaspokoić z potrącenia w stosunku do dłużnika.

Poręczyciel może również odmówić zaspokojenia wierzyciela, jeśli ten nie spróbował przeprowadzenia wobec dłużnika postępowania egzekucyjnego.

Jeśli poręczenie dotyczy świadczenia pieniężnego, to musi zostać przeprowadzone postępowanie egzekucyjne z ruchomości dłużnika w jego mieszkaniu oraz w siedzibie, gdzie prowadzi działalność gospodarczą (o ile taką prowadzi), a jeśli nie uda się stwierdzić miejsca tych dwóch (lub jeśli ich wcale nie ma), w miejscu pobytu dłużnika. Jak widać, przepisy prawa niemieckiego starają się chronić poręczyciela, jak długo to tylko będzie możliwe. Ważne jest, by mimo istnienia poręczenia, dłużnik nie próbował uniknięcia indywidualnej odpowiedzialności za swoje zobowiązania.

Jeśli wierzycielowi przysługuje prawo zastawu lub prawo prawo retencji (prawo zatrzymania cudzej rzeczy w wypadku roszczenia o zwrot nakładów lub na rzecz naprawienia szkody wyrządzonej przez daną osobę) ruchomości dłużnika, to musi on szukać zaspokojenia również z tej rzeczy.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

Dowiedz się więcej: Rękojmia (poręczenie) – Bürgschaft – cz.1., Niemieckie prawo umów, Egzekucja z wierzytelności, Wymagania formalne umów – Formerfordernisse,Proces cywilny w Niemczech, Kontrola klauzul umowy w prawie niemieckim, Zdolność do czynności prawnych, Ogólne warunki umów,Prawo pierwokupu – Vorkaufsrecht.

Prawo pierwokupu przyznaje osobie uprawnionej, w przypadku sprzedaży rzeczy osobie trzeciej, uprawnienie kształtujące, polegające na tym, że ma ona możliwość zawarcia umowy kupna z osobą sprzedającego, na tych samych warunkach, na jakich zawarta miała zostać umowa pomiędzy sprzedającym a osobą trzecią.

Ustawa niemiecka mówi, że osoba uprawniona do pierwokupu, może korzystać z prawa pierwokupu nawet wtedy, gdy umowa między sprzedającym a osobą trzecią (czyli nie uprawnionym) została zawarta. Skorzystanie z prawa pierwokupu następuje poprzez wydanie względem sprzedającego (zobowiązanego) oświadczenia woli, z którego musi wynikać chęć kupna przedmiotu. Takie oświadczenie woli uprawnionego nie wymaga jakiejś specjalnej formy, która mogłaby być przewidziana dla umowy (np. aktu notarialnego).

Wynikiem takiego oświadczenia woli, jak stanowi BGB, jest zawarcie ważnej umowy kupna między uprawnionym a zobowiązanym (sprzedającym). Innymi słowy, oświadczenie woli osoby uprawnionej do skorzystania z prawa pierwokupu powoduje, że „zablokowana” i ostatecznie nieważna staje się umowa między sprzedającym a osobą trzecią, a do sprzedaży dochodzi między sprzedawcą a uprawnionym do zawarcia umowy ze względu na skorzystanie z prawa pierwokupu.

Wszelkie ustalenia między sprzedającym a osobą trzecią, na podstawie których ważność umowy kupna zależałaby od nieskorzystania przez uprawnionego z prawa pierwokupu, są nieważne względem uprawnionego do pierwokupu.

Bardzo ciekawa sytuacja może zachodzić w przypadku, gdy osoba trzecia zobowiązała się do jakiegoś świadczenia ubocznego. Co do zasady osoba uprawniona do skorzystania z prawa pierwokupu musiałaby uiścić kwotę równej wartości świadczenia ubocznego. Jeśli jednak nie da się określić pieniężnej równowartości tego świadczenia, wyklucza się możliwość skorzystania z prawa pierwokupu. Zasada ta ma zastosowanie jednak tylko wtedy, gdy świadczenie uboczne jest niezbędnym warunkiem zwarcia umowy: „die Vereinbarung der Nebenleistung kommt jedoch nicht in Betracht, wenn der Vertrag mit dem Dritten auch ohne się geschlossen sein würde”.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

Dowiedz się więcej: Vorkaufsrecht – prawo pierwokupu wg prawa niemieckiego – cz.2., Umowa kupna według prawa niemieckiego