Adwokat – Niemcy – Blog

Archiv für die Kategorie „(niemieckie prawo gospodarcze“

Kto nie zna takiej sytuacji: szefa akurat nie ma, a mała przerwa wydaje się konieczna i zasłużona? Czy jeśli samemu zdecyduje się o przerwie, to czy za taką decyzję można zostać zwolnionym?
Przerwy są z góry wyznaczane przez pracodawcę. Musi on jednak przestrzegać przepisów niemieckiej ustawy – Arbeitszeitgesetz (ustawa o czasie pracy). W przypadku czasu pracy dłuższym niż 6 godzin, przerwa musi wynosić co najmniej 30 minut. Kiedy ten wynosi 9 godzin, czas przerwy określony został na poziomie 45 minut.
W Niemczech to pracodawca określa, kiedy pracownik może sobie zrobić przerwę. Pracownik nie powinien samodzielnie wyznaczać czasu na odpoczynek, ponieważ takie postępowanie byłoby to naruszeniem przez niego obowiązków. Nie jest to jednak zasadniczo podstawa do tzw. nadzwyczajnego wypowiedzenia (außerordentliche Kündigung), lecz pracodawca będzie mógł udzielić pracownikowi upomnienia.
Istnieją jednak przypadki, w których takie nadzwyczajne wypowiedzenie byłoby możliwe -jeśli przerwa miałaby miejsce w bardzo nieodpowiednim czasie (“Unzeit”), a pracodawca odniósłby z tego powodu znaczną szkodę.

.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

.

Dowiedz się więcej:

http://www.adwokat-niemcy.de/blog/category/arbeitsrecht-niemieckie-prawo-pracy/

oraz: http://pl.wordpress.com/tag/arbeitsrecht-niemieckie-prawo-pracy/ , a także: http://www.adwokat-niemcy.de/html/niemieckie_prawo_pracy.html

Walne zgromadzenie spółki europejskiej jest organem obligatoryjnym – musi występować w spółce. W rozporządzeniu regulującym tę spółkę nie znajdziemy jednak zbyt wielu przepisów dotyczących tego organu, ponieważ odsyła ono do przepisów o spółce akcyjnej obowiązujących w państwie członkowskim (Polska, Niemcy…), w którym spółka (SE) ma swoją siedzibę.

Z rozporządzenia wynikają jednak określone wymogi, które muszą być przez spółkę spełnione. Są to:
1. co najmniej raz rocznie (rok kalendarzowy) musi się odbyć walne zgromadzenie, w ciągu 6 m-cy po zakończeniu roku obrachunkowego (regulacje krajowe mogą przewidywać, że pierwsze walne zgromadzenie może się odbyć w terminie do 18 m-cy po powstaniu spółki).
2. walne zgromadzenie może zostać zwołane przez właściwy do tego organ, zgodnie z prawem państwa, w którym siedzibę ma spółka.
3. akcjonariusz(e) reprezentujący (zasadniczo) co najmniej 10% kapitału zakładowego SE może wystąpić z wnioskiem o zwołanie walnego zgromadzenia, jak i umieszczenie określonych spraw w porządku obrad.

Organ ten podejmuje uchwały większością ważnie oddanych głosów, o ile rozporządzenie, lub w braku jego postanowień – prawo państwa członkowskiego -nie przewiduje surowszych wymogów. Do głosów oddanych nie zalicza się głosów związanych z akcjami, których posiadacz nie uczestniczył w głosowaniu lub powstrzymał się od oddania głosu, lub oddał niewypełnioną lub nieprawidłowo wypełnioną kartę do głosowania. Surowsze wymogi dotyczą jednak zmiany statutu – dla ważności takiej uchwały potrzebna jest większość ⅔ głosów (o ile przepisy państwa członkowskiego nie przewidują jeszcze surowszej większości).

.

Tekst powstał m.in. na podstawie książki: A. Kidyba  - Prawo handlowe.

.
Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

Może ona również badać wszelkie dokumenty spółki, żądać sprawozdań lub wyjaśnień, a także dokonywać rewizji majątku.

Zasadniczo wykonuje ona swoje kompetencje kolegialnie, jednak statut może stanowić inaczej. Składa się ona z co najmniej 3, a w spółce publicznej z 5 członków, powoływanych co do zasady uchwałą walnego zgromadzenia.

Niemcy- pomoc prawna

Może ona podjąć uchwały pod warunkiem m.in. prawidłowego zawiadomienia o posiedzeniu wszystkich jej członków. Przewodniczący rady zwołuje jej posiedzenie na żądanie uprawnionych podmiotów w ciągu 2 tygodni od dnia otrzymania tego żądania. W pewnych przypadkach do jej zwołania może być również uprawniony dyrektor wykonawczy, odpowiedzialny za sprawy finansowe SE.

Organizacja i sposób wykonywania czynności rady określone są w jej regulaminie, który jest uchwalony przez walne zgromadzenie, o ile statut nie stanowi inaczej.

Ograniczenia kompetencji na członków rady administrującej mogą nakładać: EZIGU, statut, regulamin rady administrującej oraz uchwały walnego zgromadzenia. Warto jednak podkreślić, że walne zgromadzenie nie może wydawać radzie administrującej wiążących poleceń dotyczących prowadzenia spraw spółki.

W spółce europejskiej przewiduje się zakaz działalności konkurencyjnej dla członków rady administrującej. W sporze między spółką a członkiem rady, a także w sporze z nim spółkę reprezentuje pełnomocnik powołany uchwałą walnego zgromadzenia.

.

Tekst powstał m.in. na podstawie książki: A. Kidyba  - Prawo handlowe.

.
Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

Rada administrująca ma określone kompetencje w zakresie prowadzenia spraw spółki. Wyłącznie do jej uprawnień należy podejmowanie uchwał w nast. sprawach:

- powoływanie i odwoływanie dyrektorów wykonawczych;

- ustalanie wynagrodzenia dyrektorów wykonawczych;

- ustalanie rocznych i wieloletnich planów biznesowych;

- wyrażanie zgody na wypłatę akcjonariuszom zaliczki na poczet przewidywalnej dywidendy na koniec roku obrotowego;

- przyjęcie sprawozdania z działalności SE i sprawozdanie finansowego za dany rok obrotowy w celu przedstawienia ich zwyczajnemu walnemu zgromadzeniu do rozpatrzenia i zatwierdzenia;

- oznaczenie ceny emisyjnej nowych akcji w przypadku otrzymania właściwego upoważnienia;

- zawieranie przez SE, będącą spółką zależną, umowy kredytu, pożyczki, poręczenia lub innej podobnej umowy z członkiem zarządu, rady administrującej, dyrektorem wykonawczym, prokurentem albo likwidatorem spółki dominującej;

- obniżenia kapitału zakładowego lub umorzenia akcji własnych w przypadkach, w których na podstawie odrębnych przepisów nie jest do tego właściwe walne zgromadzenie;

- zwoływanie walnego zgromadzenia oraz udzielanie i odwoływanie prokury, chyba że ustawa lub statut stanowi inaczej;

- innych zastrzeżonych w statucie do wyłącznej kompetencji rady administrującej spółki europejskiej;

- dokonywania innych czynności, o których stanowi KSH.
.

Tekst powstał m.in. na podstawie książki: A. Kidyba  - Prawo handlowe.

.
Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

SE może powstać przez łączenie się spółek, a samo łączenie się spółek może zostać przeprowadzone zgodnie z:

a) procedurą dotyczącą łączenia się spółek przez przejęcie, ustanowioną w art. 3 ust. 1 trzeciej dyrektywy Rady 78/855/EWG (1) lub

b) procedurą dotyczącą łączenia się spółek przez zawiązanie nowej spółki, ustanowioną w art. 4 ust. 1 wymienionej dyrektywy.

W przypadku łączenia się spółek przez przejęcie, spółka przejmująca przyjmuje formę SE. W przypadku łączenia się spółek przez zawiązanie nowej spółki, SE będzie nowo powstałą spółką.

Utworzenie spółek w drodze łączenia poprzedzają następujące czynności:

1. czynności przygotowawcze:
- każda łącząca się spółka sporządza plan połączenia zgodnie z art. 20 rozporządzenia Rady;

- ogłoszenie w dziennikach urzędowych państw siedzib spółek łączących się;
- biegły rewident bada plany połączenia spółek;

2. uchwała – walne zgromadzenia każdej ze spółek musi powziąć uchwałę o połączeniu;
3. badanie zgodności z prawem odbywające się dwustopniowo przez kompetentny organ danego państwa;

4. rejestracja i ogłoszenie połączenia – skuteczność utworzenia jest zależna właśnie od wpisu, który ma charakter konstytutywny.
.
.
Tekst powstał m.in. na podstawie książki: A. Koch, J. Napierała, Prawo spółek handlowych- podręcznik akademicki.
.
.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

Spółka europejska (SE), jak wskazuje Rozporządzenie, może powstać w nast. sposób:

1. w wyniku połączenia spółek;

2. utworzenie holdingu – SE;

3. utworzenie SE- córki;

4. utworzenie SE w drodze przekształcenia spółki akcyjnej;

5. utworzenie SE- córki przez SE.
Utworzenie spółki europejskiej poprzez połączenie spółek, jak i przekształcenie może dotyczyć wyłącznie spółek akcyjnych. Przy tworzeniu holdingu- SE może jednak występować obok sp. akcyjnej, spółka z o.o.. Spółka europejska – córka może zostać utworzona przez spółki w rozumieniu art. 48 ust. 2 TWE oraz krajowe osoby prawne prawa prywatnego i publicznego, jak i sama SE.

Podmioty krajowe to takie, które są założone zgodnie z prawem któregoś z państw członkowskich UE, mających na jego terenie swoją siedzibę statutową oraz siedzibę rzeczywistą. Siedziba statutowa i rzeczywista nie muszą znajdować się w tym samym kraju członkowskim. Muszą jednak spełniać przesłanki danego państwa, by w ogóle móc istnieć jako podmiot praw i obowiązków.
Zgodnie z treścią art. 2 ust. 5, prawo krajowe może przewidywać, że w utworzeniu SE może brać udział również spółka, która siedzibę rzeczywistą ma poza UE, o ile łącznie spełnia następujące przesłanki:
1. została ona utworzona zgodnie z prawem UE, w którym ma siedzibę statutową;
2. a także jest stale i rzeczywiście powiązana z gospodarką państwa członkowskiego.

(Państwo Członkowskie może postanowić, że spółka, której siedziba zarządu znajduje się poza Wspólnotą, może uczestniczyć w tworzeniu SE, pod warunkiem, że spółka ta utworzona jest zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego, ma swoją statutową siedzibę w Państwie Członkowskim oraz ma rzeczywisty i ciągły związek z gospodarką Państwa Członkowskiego – art. 2 ust. 5).

Spółki akcyjne mogą się łączyć, tworząc SE, jednak przynajmniej 2 z nich muszą podlegać prawu różnych państw UE. Mogą to być nawet 2 spółki zależne od spółek spoza UE.

Holding – SE albo SE – córka
.
.
Tekst powstał m.in. na podstawie książki: A. Koch, J. Napierała, Prawo spółek handlowych- podręcznik akademicki.
.

.
Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

Spółka europejska to paneuropejska forma przedsiębiorstwa uregulowana Rozporządzeniem 2157/2001/WE i Dyrektywą 2001/86/WE. Ma ona zawsze formę spółki akcyjnej i jest spółką ponadgraniczną. Podlega ona zarówno prawu europejskiemu, jak i prawu państw, w których funkcjonuje. Ma ona jednak pewną autonomię, właśnie ze względu na swoje zakorzenienie w prawie europejskim.
Jako charakterystyczne dla spółki europejskiej należy uznać istnienie następujących instytucji prawnych:
- tworzenie spółki

- przenoszenie siedziby spółki

- swoboda wyboru systemu organom spółki

- udział pracowników w zarządzaniu spółką.

Spółka europejska (SE), jak wskazuje Rozporządzenie, może powstać w nast. sposób:

1. w wyniku połączenia spółek;

2. utworzenie holdingu – SE;

3. utworzenie SE- córki;

4. utworzenie SE w drodze przekształcenia spółki akcyjnej;

5. utworzenie SE- córki przez SE.
.

Tekst powstał m.in. na podstawie książki: A. Koch, J. Napierała, Prawo spółek handlowych- podręcznik akademicki.

.
Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

Do istotnych wymagań, jakie muszą zostać spełnione, by móc wydać Europejski Tytuł Egzekucyjny, należy również odpowiednie poinformowanie dłużnika o roszczeniu. Dokonuje się tego poprzez zawarcie w dokumencie wszczynającym postępowanie lub w dokumencie równoważnym następujących elementów:
- nazwisko i adres stron;

- kwotę roszczenia;

- stopę procentową odsetek oraz okres, za jaki się ich żąda (o ile się ich żąda). Wyjątek stanowi sytuacja, w której odsetki ustawowe są doliczane automatycznie do kwoty głównej;

- określenie podstawy roszczenia;

- informacje określające wymagania proceduralne do zakwestionowania roszczenia (>> termin, w jakim można zakwestionować roszczenie, >> termin rozprawy sądowej, >> nazwa i adres instytucji, do której kieruje się odpowiedź, >> informację, czy istnieje obowiązek adwokacki oraz o tym, jakie są konsekwencje braku sprzeciwu lub niestawiennictwa).

.

Jeżeli postępowanie w państwie członkowskim wydania nie spełniło wymagań proceduralnych określonych w art. 13–17, brak takiej zgodności może być jednak konwalidowany, a orzeczeniu może być nadane zaświadczenie Europejskiego Tytułu Egzekucyjnego, jeżeli:

a) orzeczenie zostało doręczone dłużnikowi zgodnie z wymaganiami proceduralnymi według art. 13 lub 14; i

b) dłużnik miał możliwość zaskarżyć orzeczenie za pomocą środków umożliwiających pełną kontrolę sądową i dłużnik został należycie poinformowany w orzeczeniu lub wraz z nim o wymaganiach proceduralnych dotyczących tego zaskarżenia, w tym o nazwie i adresie instytucji, do której należy złożyć środek zaskarżenia oraz, w danym przypadku, o terminie do jego złożenia; i

c) dłużnik nie zaskarżył orzeczenia zgodnie ze stosownymi wymaganiami proceduralnymi.
.
Jeżeli postępowanie w państwie członkowskim wydania nie spełniło wymagań proceduralnych określonych w art. 13 lub 14, brak takiej zgodności może być konwalidowany, jeżeli zachowanie dłużnika w postępowaniu sądowym potwierdza, że osobiście otrzymał on dokument podlegający doręczeniu w czasie umożliwiającym mu przygotowanie obrony.

.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

.

Egzekucja w prawie niemieckim

.

OPRAC. NA PODST.: T. RADKIEWICZ, P. SKIBIŃSKI, POSTĘPOWANIE CYWILNE – KAZUSY, WARSZAWA 2009.

W przypadku doręczenia za potwierdzeniem odbioru przez dłużnika dokument wszczynający postępowanie może być doręczony dłużnikowi (lub jego pełnomocnikowi) poprzez zastosowanie jednej z następujących metod:

a) osobiste doręczenie potwierdzone poświadczeniem odbioru, zawierającym datę odbioru i podpisanym przez dłużnika;

b) osobiste doręczenie potwierdzone dokumentem podpisanym przez właściwą osobę, która dokonała doręczenia, stwierdzającym, że dłużnik otrzymał dokument lub odmówił jego przyjęcia bez żadnego uzasadnienia prawnego, oraz datę doręczenia;

c) doręczenie drogą pocztową za poświadczeniem odbioru, zawierającym datę odbioru, podpisanym i zwróconym przez dłużnika;

d) doręczenie drogą elektroniczną, tj. faksem, pocztą elektroniczną, za poświadczeniem odbioru,  zawierającym datę odbioru, podpisanym i zwróconym przez dłużnika.

W przypadku, gdy miejsce ma doręczenie bez potwierdzenia odbioru przez dłużnika dokument wszczynający postępowanie powinien być dłużnikowi (lub jego pełnomocnikowi) doręczony poprzez:

a) osobiste doręczenie na osobisty adres dłużnika do rąk osób mieszkających z dłużnikiem w tym samym gospodarstwie domowym lub tam zatrudnionych;

b) w przypadku dłużnika prowadzącego działalność gospodarczą lub osoby prawnej, osobiste doręczenie w lokalu przedsiębiorstwa dłużnika, do rąk osób zatrudnionych przez dłużnika;

c) złożenie dokumentu w skrzynce pocztowej dłużnika;

d) złożenie dokumentu na poczcie lub we właściwym organie władzy publicznej, za pisemnym powiadomieniem o takim złożeniu pozostawionym w skrzynce pocztowej dłużnika, pod warunkiem że pisemne powiadomienie wyraźnie określa charakter dokumentu jako dokumentu sądowego lub skutek prawny powiadomienia jako skutkującego doręczeniem i powodującego uruchomienie biegu terminów;

e) doręczenie drogą pocztową bez potwierdzenia, zgodnie z ust. 3, gdy dłużnik ma adres w państwie członkowskim wydania;

f) drogą elektroniczną, za automatycznym potwierdzeniem dostarczenia, pod warunkiem że dłużnik uprzednio wyraźnie zgodził się na taką metodę doręczenia.

.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

.

.

oprac. na podst.: T. Radkiewicz, P. Skibiński, Postępowanie cywilne – kazusy, Warszawa 2009.

Przesłanki wydania zaświadczenia Europejskiego Tytułu Egzekucyjnego również zostały określone rozporządzeniem (WE) nr 805/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z 21 kwietnia 2004 r. w sprawie utworzenia Europejskiego Tytułu Egzekucyjnego dla roszczeń bezspornych.

Orzeczeniu w sprawie roszczenia bezspornego wydanego w państwie członkowskim nadaje się na wniosek złożony w sądzie wydania, zaświadczenie ETE, jeżeli kumulatywnie (łącznie) zostaną spełnione następujące przesłanki:
- orzeczenie jest wykonalne w państwie członkowskim wydania;

- orzeczenie nie stoi w sprzeczności z przepisami dot. jurysdykcji ustanowionymi w sekcjach 3 i 6 rozdziału II rozporządzenia (WE) nr 44/2001;

- postępowanie sądowe w państwie członkowskim wydania spełniło wymogi określone w rozdziale III, w przypadku gdy roszczenie jest bezsporne w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b lub c;

- orzeczenie zostało wydane w państwie członkowskim, w którym dłużnik ma miejsce zamieszkania, w rozumieniu art. 59 rozporządzenia (WE) nr 44/2001, w sprawach, w których:
a) roszczenie jest bezsporne w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b lub c,

b) odnosi się ono do umowy zawartej przez osobę, konsumenta, w celu, który można uznać za wykraczający poza jego działalność gospodarczą lub zawodową;

c) dłużnik jest konsumentem.

.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

.

.

oprac. na podst.: T. Radkiewicz, P. Skibiński, Postępowanie cywilne – kazusy, Warszawa 2009.